شمارهٔ ۱۰۲۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از درد و رنج ناشی از جدایی و عدم وفاداری معشوق سخن می‌گوید. او احساس می‌کند که دلش به خاطر جفا و بی‌وفایی معشوق سوخته است. شاعر می‌پرسد چرا معشوق اینگونه دل او را آتش زد و چگونه عشق او باعث سوختن دیگران نیز شده است. او به انتظار معشوق نشسته و این انتظار نیز او را می‌سوزاند. در نهایت، شاعر اشاره می‌کند که عشق واقعی و کمال از دل دور شده و خدا می‌داند این سردی و سوختن کجا به وجود آمده است.
دل من به داغ جفا سوختیمرا مانده دل را چرا سوختی
هوش مصنوعی: دل من به خاطر غم و درد ناشی از ظلم و بی‌وفایی تو به شدت آسیب دیده است، اما نمیدانم چرا تو بر دل خودت هم این درد را تحمیل کردی و آن را سوزاندی.
کرا سوخت عشقت که آنم نسوختمرا سوختی هر کرا سوختی
هوش مصنوعی: هر کسی که به عشق تو دچار آتش شده، من را نسوزاندی. تو هر کس را که سوزاندی، من را نسوزاندی.
بسی سوخت در وعده سوختنمرا انتظار تو تا سوختی
هوش مصنوعی: مدتها در انتظار تو سوختم، تا اینکه خودت هم سوختی.
فتادی چو آتش به مأوای دلدر آن خانه آیا چها سوختی
هوش مصنوعی: وقتی که مانند آتش در دل من جا گرفتی، آیا از آنجا چه چیزهایی را سوزاندی؟
دل و جان بهم در تو پیوسته اندچرا هر یکی را جدا سوختی
هوش مصنوعی: دل و جان من به هم پیوستهاند، پس چرا هر یک را به طور جداگانه سوزاندی؟
کمال از دل رفت بونی نیافتخدا داند او را کجا سوختی
هوش مصنوعی: کمال از سر خارج شد و چیزی به دست نیامد، خدا می‌داند که او را کجا سوزاندی.