شمارهٔ ۱۰۲۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از دلتنگی و رنج خود می‌گوید و کنایه به عشق و محبوب دارد. او از محبوبش می‌خواهد که به او مرهمی برای جراحت‌های دلش بدهد و از او آبی برای رفع تشنگی‌اش فراهم کند. شاعر به زیبایی‌های محبوب اشاره می‌کند و نسبت به محبت و پذیرش او احساس کمبود دارد. او همچنین به اهمیت و جایگاه خود در دل محبوب اشاره می‌کند و از او تقاضا می‌کند که بیشتر به او توجه کند. در نهایت، شاعر با احساس ناامیدی از وضعیت خود، از محبوب می‌خواهد که توجه بیشتری به او داشته باشد.
دل می کنی جراحت و مرهم نمیدهیعیسی دمی و آب به آدم نمیدهی
هوش مصنوعی: دل را زخمی میکنی اما درمانی نشان نمیدهی، مثل عیسی که به آدمی آبی نمیبخشد.
داروی جان ز حقه لبهات میدهدبا جان خسته چاشنی هم نمیدهی
هوش مصنوعی: با لبههای شیرینت به روح خستهام دارویی میزنی، اما برای گرمتر کردن این رابطه هیچ چاشنیای اضافه نمیکنی.
کوی تو کعبه و لب لعل تو زمزم استآبی چرا به تشنه زمزم نمیدهی
هوش مصنوعی: محل تو همچون کعبه مقدس است و لبهای خوش رنگ تو مانند چشمه زمزم میباشد. پس چرا به کسی که تشنه است، از این آب زلال و گرانمقدار نمیدهی؟
دست رقیب نیز به آن لب نمی رسدباری بدیو شکر که خانم نمی دهی
هوش مصنوعی: دست رقیب حتی به آن لب نیز نمیرسد؛ پس خوشحالم که تو به کسی دیگر عشق نمیورزی.
وردم دعای نسبت به محراب ابروانکز درد و غم وظیفه من کم نمیدهی
هوش مصنوعی: به درگاه زیبایی چشمانت آمدهام و از آنجا که از درد و غم رنج میبرم، از تو میخواهم که مرا در این شرایط تنها نگذاری و بر من سخت نگیری.
نامحرمان کجا بحریم نور را برندچون را در آن مقام به محرم نمیدهی
هوش مصنوعی: نامحرمان چگونه میتوانند به حریم نور وارد شوند، در حالی که تو کسی را به آن مقام راه نمیدهی؟
زیبد گدانی در دلبر ترا کمالکان سلطنت به ملک دو عالم نمیدهی
هوش مصنوعی: زیباست گدایی کردن در عشق تو، چونکه تو چنین کمالی داری که سلطنت دنیا را به کسی نمیدهی.