شمارهٔ ۱۰۴۱
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف احساسات انسانی و عشق و زیبایی می‌پردازد. شاعر به سر و دل کسانی اشاره می‌کند که خواهان عشق و زیبایی هستند و هیچ کس نیست که از این تمنا خالی باشد. او به زیبایی‌هایی چون موی معشوق اشاره می‌کند و از قدرت این زیبایی‌ها در جذب دل‌ها سخن می‌گوید. شاعر همچنین از ملامت دیگران در مورد اشتیاق‌های عاشقانه پرهیز می‌کند و تأکید می‌کند که هرکس در دل خود نوعی خواسته و آرزو دارد. در نهایت، او زیبایی معشوق را چنان وصف می‌کند که هیچ چیز دیگر در برابر آن نمی‌تواند عرض اندام کند و حتی خود زیبا نیز به این حقیقت آگاه است و از آن غفلت نمی‌کند.
کدام سر که ندارد دماغ سوداییکدام دل که بود خالی از تمنایی
هوش مصنوعی: کدام انسانی است که بدون آرزو و خواسته باشد و کدام دل است که از رویا و آرزوی چیزی خالی باشد؟
کجاست پای روانی کدام دست و دل استنیست بسته به زنجیر زلف زیبایی
هوش مصنوعی: کجا هست آن روح آزاد و کدام دل و دست است که به زنجیر زیبایی موهای او گرفتار نشده باشد؟
مکن ملامتم ای مدعی در این دعویهست در سر هر کس به قدر سودایی
هوش مصنوعی: ای مدعی، مرا سرزنش مکن؛ زیرا در این جدال هر کسی به اندازه آرزوها و خیالاتش دچار مشکل و چالش است.
چو صبح اگر نفسی می‌زنم ز مهر مهیستبود هر آینه این دم زدن هم از جایی
هوش مصنوعی: هرگاه صبح هوایی تازه میکنم، نشان از عشق و محبت است و میتوان گفت که این نفس کشیدن نیز از منبعی خاص و پربار نشأت میگیرد.
بیا و سرو قد خویش عرضه کن بر ماهمچو سرو قدت نیست مجلس‌آرایی
هوش مصنوعی: بیایید و زیبایی و قامت خود را به ما نشان بدهید، چرا که هیچ کس نمی‌تواند مانند شما در این مجلس جلوهگری کند.
حدیث سرو چمن با قدت نباید راستکه پیش او نتوان گفت زیر و بالایی
هوش مصنوعی: به خاطر زیبایی و جذابیت تو، دیگران نمیتوانند درباره تو با تو صحبت کنند، زیرا تو به قدری منحصر به فرد هستی که هیچ چیزی نمی‌تواند برابری کند.
چنان ربوده حسن تو شد وجود کمالکه هیچگونه ندارد به خویش پروایی
هوش مصنوعی: وجود کمال به حدی تحت تأثیر زیبایی تو قرار گرفته که هیچ توجهی به خود ندارد و همه چیز را فراموش کرده است.