شمارهٔ ۱۰۵۵
هوش مصنوعی: این شعر به بررسی عشق و احساسات عمیق انسانی می‌پردازد. شاعر می‌گوید که اگر همه احساسات خویش را درک نکنیم، مانند لیلی و مجنون نخواهیم بود. او بر این نکته تأکید می‌کند که مردم عادی نمی‌توانند مانند او عشق را با شدت و عمق تجربه کنند. همچنین، شاعر به زیبایی معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که در مقایسه با او، نمی‌توان دیگران را وصف کرد. در نهایت، او حسرتی در قلبش دارد و از دوری معشوق می‌گوید، به این معنا که عشق او کاملاً متفاوت و فراتر از چیزهای عادی است.
گر همه وقتی همه دل خون نییلیلی وقتی نو و مجنون نیی
هوش مصنوعی: اگر همیشه دلهات شکسته و غمگین است، مانند لیلی، دیگر مجنون نیستی.
نیست چو ما مردی خون خوردنتدرخور این باره گلگون نیی
هوش مصنوعی: هیچ کس مانند ما نیست که برای نوشیدن خون تو، شایستهی این معطری باشد که گلگون است.
در طلب زر چکنی گنج عشقخواجه گدانی و فریدون نیی
هوش مصنوعی: اگر در جستجوی زر و طلا هستی، باید بدانی که گنج واقعی عشق است و تو هیچگاه به مقام خواجگی و فریدون نخواهی رسید.
پیش دهان و لبش ای قند مصرقند چه خوانیم ترا چون نیی
هوش مصنوعی: به خاطر لب و دهانش، تو را مانند قند مصر توصیف کنیم، اما تو مانند نی هستی.
در صفت جستن دوری ز مهرکم نی از ماه گر افزون نیی
هوش مصنوعی: اگر به دنبال صفاتی باشی که از عشق فاصله بگیرد، کمتر از مهربانی نیست و حتی ممکن است بیشتر از زیبایی و نور ماه باشد.
جای تو با دیدن ما با دلستزین دو یقین است که بیرون نیی
هوش مصنوعی: با دیدن ما دل تو خوشحال میشود و این دو یقین وجود دارد که تو هرگز از ما دور نخواهی شد.
ای به در خانه تو آه کمالچون شنوی زانکه به گردون نیی
هوش مصنوعی: ای کسی که در خانه تو هستی، وقتی آواز کمال را بشنوی، بدان که تو در مرتبهای بالاتر از آسمان قرار داری.