شمارهٔ ۱۰۶۷
هوش مصنوعی: این شعر به طور کلی درباره عشق و احساسات عمیق انسانی است. شاعر با استفاده از تصاویری زیبا و نمادین، به توصیف حالاتی می‌پردازد که عشق در دل ایجاد می‌کند. او به نقش قدرت و تاثیری که معشوق بر دل عاشق می‌گذارد اشاره می‌کند و این که چگونه دل عاشق برای رسیدن به محبوب در التهاب است. در این میان، تمثیل‌هایی از زیبایی، درد، و التهاب عشق به کار رفته است. شاعر از مضامینی نظیر انتظار، شوق دیدار، و دوگانگی احساسات نیز سخن می‌گوید. در نهایت، دست‌نوشته‌هایی از گریه و دعا و طلب کمک را نیز ارائه می‌دهد.
ناوک غمزه چو هر سو به شتاب اندازیدل شتابد که سوی جان خراب اندازی
هوش مصنوعی: دلت را به سمت خود میکشی به گونهای که هر کجا که اشاره کنی، دل با شتاب به آن سو میرود و به روح من آسیب میزنی.
گرم از پا نکند خال لبت سهل مگیربه مگس سهل نباشد که عقاب اندازی
هوش مصنوعی: اگر خال لبت از پا نرمی کند، نباید آن را ساده بگیری، چون مگس نمیتواند بدون زحمت یکی را عقاب کند.
دل تحمل نکند جان نتواند برداشتبار آن سایه که با رخ به نقاب اندازی
هوش مصنوعی: دل توانایی تحمل این بار را ندارد و جان نیز نمیتواند سنگینی آن سایه را که با چهرهات در پرده پنهان کردهای، بر دوش بکشد.
شمع آخر شده یارب چه شبی باشد آنکه منت بوسم و خود را تو به خواب اندازی
هوش مصنوعی: ای کاش شبی فرابرسد که من به شمع آخر رسیدهام و با بوسهای تو را یاد کنم، در حالی که خودت در خواب بیفتی.
خون دلها که کبابست چو می نوشت بادگربه مستی نظری سوی کبابه اندازی
هوش مصنوعی: دلهای پریشان و گرفتار عذاب، مثل کبابی میسوزند. وقتی باد میوزد، گویی گربهای مست و سرخوش نگاهی به این کبابها میافکند.
به من رند بده تا سر حاسد شکنمزاهدا سنگ که بره جام شراب اندازی
هوش مصنوعی: به من یک شرابنوش بده تا بتوانم حسادت را از قلبم دور کنم، ای زاهد! تو فقط سنگی در دل داری که نمیگذارد من راستین به شادی برسم.
فیض ازین سان که ترا میرسد از گریه کمالزود بینند که سجاده بر آب اندازی
هوش مصنوعی: اگر تو این گونه از گریه بهرهمند میشوی، زودتر از آنچه فکر کنی، دیگران متوجه خواهی شد که چقدر عمیقاً احساساتت را بروز میدهی و این حالت تو باعث میشود سجادهات بر آب بیفتد.