شمارهٔ ۳۱
هوش مصنوعی: در این شعر، گوینده از رحمت و بخشش خداوند سخن می‌گوید و بیان می‌کند که با وجود زشتی‌های خود و گناهانش، از عذاب و عواقب آن‌ها نگران نیست زیرا به خداوند پناه برده است. او خود را عاصی می‌داند، اما با ایمان به رحمت خدا، اطمینان دارد که در برابر آتش جهنم ایمن است.
در سایه رحمت تو تا جا دارماز زشتی کار خود چه پروا دارم
هوش مصنوعی: در سایه رحمت تو که همیشه بر من فرمانرواست، تا زمانی که در این دنیا هستم، از زشتی‌های کارهایم هیچ نگرانی ندارم.
من عاصی‌ام و تو ملجا هر عاصیاز آتش دوزخت چه پروا دارم
هوش مصنوعی: من گناهکار هستم و تو پناهگاه هر گناهکاری هستی؛ از آتش جهنم نگران نیستم.