شمارهٔ ۳۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از رنج و ناامیدی خود نسبت به اطرافیانش سخن می‌گوید. او احساس می‌کند که از محبت دیگران محروم شده و در نتیجه، به شدت از زندگی رنج می‌برد. همچنین، او به خاطر این ناامیدی، به شدت آسیب‌پذیر شده و احساس می‌کند که همه چیز را از دست داده است.
ز ابنای زمانه آنچنان رنجیدمکز لطف کسان بریده شد امیدم
هوش مصنوعی: از فرزندان این زمان آنقدر آزردهام که دیگر امیدم به لطف آنها قطع شده است.
ده ناخن من تمام بر ریشه فتاداز چند که پنبه قبا برچیدم
هوش مصنوعی: من تمام تلاش خود را کردم و با وجود سختیهای زیادی که داشتم، کمی از بار مشکلات را کم کردم.