شمارهٔ ۴۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از لطف و کرم خداوند یاد میکند و به خاطر خجالت ناشی از رفتارهای خود، سرش را به زیر انداخته است. او از وضعیت ناامیدکننده خود صحبت میکند اما همچنان به رحمت خداوند امیدوار است.
ای آنکه بود لطف و کرم عادت توافتاده سرم به زیر از خجلت تو
هوش مصنوعی: ای کسی که مهربانی و کرمت به عادت توست، من از شرم تو سرم را پایین انداختهام.
از جمله کار و بار خود نومیدماما دارم امید بر رحمت تو
هوش مصنوعی: اگرچه در کارها و تلاشهای خود ناامید شدهام، اما همچنان به رحمت و بخشش تو امیدوارم.