شمارهٔ ۴۷
هوش مصنوعی: در این متن شاعر به ابراز احساس خود درباره خداوند و بدهکاریش نسبت به خطاهایش می‌پردازد. او از حالت عدم و خاموشی به بیداری و آگاهی رسیده و از خداوند می‌خواهد که با وجود گناهانش، به بخشش او امیدوار باشد. شاعر همچنین به این نکته اشاره می‌کند که گرما و سوزش گناهانش را نمی‌تواند نادیده بگیرد، اما همچنان به رحمت و عفو خداوند اعتماد دارد.
از کتم عدم چه آشکارم کردیمختار تمام کار و بارم کردی
هوش مصنوعی: من از عالم عدم به وجود آمدهام و تو باعث شدی تا به روشنی و شفافیت برسم. تو همه امور و کارهای مرا سامان دادی.
خواهی گرم از گنه بسوزی به چه روبر بخشش خود امیدوارم کردی
هوش مصنوعی: اگر میخواهی به خاطر گناهانت بسوزی و عذاب بکشی، چرا به بخشش و رحمت خود امیدوار بودهای؟