شمارهٔ ۶۰ - دو بیت دیگر
هوش مصنوعی: در این شعر، پیامبران در روز قیامت به خاطر غم و درد خود و بیخبری از امتشان، در کنار یکدیگر به صورت علامتی حزین و گریان قرار دارند. آنها مانند تیشهای که به سمت خود فرود میآید، در رنج و اندوه غرق هستند.
در حشر رسولان خلف روی خراشندبر آتش وانفسی خود اشک بپاشند
هوش مصنوعی: در روز قیامت، پیامبران به خاطر زحمات و مشکلاتی که در دنیا کشیدهاند، بر آتش حسرت و اندوه خود اشک میریزند.
اندر غم خویش و خبر از امتشان نیستچون تیشه تمام از طرف خویش تراشند
هوش مصنوعی: در اندیشه و نگرانی خود غرق هستند و هیچ اطلاعی از دیگران ندارند، مانند زمانی که تمام ابزارشان را برای ساختن چیزی از طرف خودشان آماده میکنند.