شمارهٔ ۶۰ - و برای او همچنین
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به عمو (که نماد یاری و کمک است) می‌گوید که با لب‌های خشک و دل پریشان، در جستجوی درمان به او مراجعه کرده است. او از او می‌پرسد آیا رسم دنیا این است که مهمانان در کنار دریا تشنه بمانند و در عذاب باشند. او همچنین به دشت کربلا اشاره می‌کند و می‌گوید که آب حیات در دسترس نیست و مسلمانان به خاطر تشنگی کشته می‌شوند. شاعر با ابراز نیاز شدید به آب، از عمو می‌خواهد که او را یاری کند و به خاطر وضعیت سخت بچه‌ها، حاجت زودتر برآورده شود. او با تاکید بر عذاب تشنگی یتیمان، از عمو می‌خواهد که آب بیاورد و امیدها را زنده کند. در نهایت، شاعر به بی‌حالی و یأس در برابر شرایط سخت اشاره می‌کند و میل خود به زیبایی‌ها را از دست رفته می‌داند.
عمو ببین لب خشک و دل پریشان رانما به درد من تشنه فکر درمان را
هوش مصنوعی: عمو، به لب‌های خشک و دل نگران من نگاه کن و درمان بیابی برای این درد و تشنگی من.
عمو مگر به جهان رسم کوفیان این استکه تشنه در لب دریا کشند مهمان را
هوش مصنوعی: عمو، آیا رسم مردم کوفه این است که مهمان تشنه را در کنار دریا بی آب و غذا بگذارند؟
عمو مگر ظلماتست دشت کرب و بلاکه بسته بر رخ ما خصم آب حیوان را
هوش مصنوعی: عمو، آیا دشت کربلا به مانند تاریکی و ظلمت است که دشمن، آب حیات را بر روی چهره ما بسته است؟
گرفتم آنکه نباشیم ما حریم رسولنکشته کافری از تشنگی مسلمان را
هوش مصنوعی: من کسی را به چنگ آوردم که اگر با ما نباشد، حریم پیامبر را نشکند و مسلمانی را از تشنگی نکشته باشد.
اگر به قیمت جانست آب در این دشتبه التماس من تشنه می‌دهم جان را
هوش مصنوعی: اگر آب در این دشت به بهایی جانم باشد، من برای آن به شدت و با التماس جانم را می‌دهم.
عمو به جز تو مددکار نیست باب مرانموده‌اند بوی تنگ ملک امکان را
هوش مصنوعی: در زندگی، هیچکس جز تو یاریدهنده و حامی من نیست. من بهدلیل حضور تو، با سختیها و مشکلات زندگی روبهرو شدهام.
اگر چه اهل حرم جمله تشنه آیندولی صبوری و طاقت کم است طفلان را
هوش مصنوعی: اگر چه همه در حرم عطش دارند، اما کودکان تاب و صبر زیادی ندارند.
بگیر مشک و ز راه ثواب آب بیارکه ساخته است عطش کار ما یتیمان را
هوش مصنوعی: آب را بیاور و به نیت خوب، مشک را پر کن، زیرا نیاز ما یتیمان به آب رفع میشود.
چو گشت گلشن آل عبا خزان (صامت)مکن دگر هوس گلشن و گلستان را
هوش مصنوعی: زمانی که باغ و گلستان به حالت پاییز درآمد و دیگر خبری از گل و گیاه نیست، دیگر نخواهی توانست به آرزوی باغ و گلستان و زیباییهای آن فکر کنی.