شمارهٔ ۱۰
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از عشق و انتظار عاشقانه سخن می‌گوید. او به بی‌خوابی شبانه عاشقان اشاره می‌کند و از طلوع صبح به عنوان نمادی از امید و زیبایی یاد می‌کند. عشق و زیبایی معشوق آن‌قدر قوی هستند که نور چشمه خورشید در مقایسه با پرتو روی او کمرنگ به نظر می‌رسد. شاعر از حسرت و انتظار وصال می‌گوید و به زنجیر عشق و غم دوری از معشوق اشاره می‌کند. همچنین زیبایی معشوق را با گل و صبای خوشبو مقایسه می‌کند و در نهایت، در قلب خود آرزوی وصال را نگه می‌دارد و از حسرت آن می‌گوید.
منتظر باشند شب‌ها عاشقان ناکرده خوابتا برآید بامداد از شرق کویت آفتاب
هوش مصنوعی: عاشقان باید شب‌ها بیدار بمانند و خسته نشوند تا اینکه صبح از طرف شرق، خورشید طلوع کند.
آفتابی می‌کند از مشرق رویت طلوعکز شعاع آن نیارد چشمهٔ خورشید تاب
هوش مصنوعی: چهرهی تو همچون خورشید از مشرق تابناک میشود و نور تو چنان است که حتی خورشید هم نمیتواند با تابش تو رقابت کند.
پرتو روی تو نگذارد که بینم صورتتدست غیرت بست بر رویت هم از رویت نقاب
هوش مصنوعی: نور صورت تو اجازه نمیدهد که چهرهات را ببینم، غیرت، چهرهات را پوشانده است و از روی تو پردهای بر افراشته.
عاشقان را زلف تو زنجیر بر گردن نهادگشت از اقبال رویت هندویی مالک رقاب
هوش مصنوعی: عاشقان به خاطر زیبایی زلف تو، مانند زنجیری به گردن دارند و از خوششانسی به چهرهات که همانند زیبایی هندیهاست، تسلط یافتهاند.
حسن را از دیده‌ها پیوسته پنهان داشتنجز به روز روی تو بیرون نیامد از حجاب
هوش مصنوعی: حسن و زیبایی را از چشمها دور نگهداشتن، جز در روزی که چهرهات نمایان است، امکانپذیر نیست.
جز وصالت آرزویی نیست جان را از جهانعقل می‌گوید خیال است این مگر بینی به خواب
هوش مصنوعی: تنها آرزوی جان، وصالت توست. عقل می‌گوید که این علاقه خیالی است، مگر اینکه آن را در خواب ببینی.
گر شراب این است کز عشق تو ما را در سر استباده مستان را فریبی می‌نماید چون سراب
هوش مصنوعی: اگر این شرابی که ما به خاطر عشق تو در سر داریم چنین باشد، پس بادهی مستان تنها همچون سرابی ما را فریب میدهد.
در میان غنچه خندان گل هر بامدادمی نماید قطره‌ها چون بر رخ خوبان گلاب
هوش مصنوعی: هر صبحگاه، در میان غنچههای شاداب، قطرههای شبنم مانند عطر گلاب بر چهره زیبای گلها نمایان میشود.
چیست دانی آن صبا چون وصف حسنت می‌کنددر دهان غنچه از ذوق لبت می‌آید آب
هوش مصنوعی: تو چه میدانی که نسیم صبحگاهی چگونه زیبایی تو را وصف می‌کند؛ در دهان گلها، از لذت لبانت، آب میافتد.
ز انتظار وعدهٔ وصلت به جان آمد همامهم نگفتی این سخن گر عمر ننمودی شتاب
هوش مصنوعی: به شدت منتظر همبستگی و وصال تو هستم و از کار و زندگی خسته شدهام. اگر عمری باقی نماند، چرا این حرف را نمیزنی تا من مجبور به عجله نشوم؟