شمارهٔ ۱۴
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و دلدادگی است. شاعر از شوق و سرمستی ناشی از عشق به معشوق صحبت می‌کند و به زیبایی‌های چهره و ابروهای او اشاره می‌کند. او بیان می‌کند که هیچ چیز در دنیا به اندازه‌ی زیبایی معشوق اهمیت ندارد و نشانه‌ای از آب حیات را تنها در چهره‌اش می‌بیند. دل شاعر تحت تأثیر نور خورشیدِ رخسار معشوق می‌سوزد و در سایه‌ی زلف او آرام می‌گیرد. او همچنین به بلندی و سربلندی معشوق اشاره کرده و بیان می‌کند که زمین در مقابل زیبایی او مانند خاکی در برابر تقدس و عظمت می‌ایستد. به‌طور کلی، شعر حس عمیق عشق و تحسین زیبایی را القا می‌کند.
سری دارم ز سودای تو سرمستکه با چشم تو آن را نسبتی هست
هوش مصنوعی: من سرمستی دارم که به خاطر عشق تو به وجود آمده است، چون چشمان تو ارتباطی با آن سرمستی دارند.
به گوشم می‌رسد از هر زبانیکه دیدم چشم مستش رفتم از دست
هوش مصنوعی: هر زبانی که شنیدم، به من میگوید که چشمان پر از شراب او را دیدهام و به خاطر آن تسلیم شدم.
ز دل بویی ندارد هر که جانشبدان پیوسته ابرویت نپیوست
هوش مصنوعی: هر کسی که جانش به دیار عشق تو پیوسته باشد، باید در دلش عطر و یاد تو باقی مانده باشد. اگر دلش بویی از تو نداشته باشد، یعنی نتوانسته به تو و زیباییهایت وصل شود.
نپندارم که جز پیش دهانتنشانی ز آب حیوان در جهان هست
هوش مصنوعی: من فکر نمیکنم که در دنیا نشانی از آب حیات جز نزد دهان تو وجود داشته باشد.
دل از خورشید رخسار تو می‌سوختبه زیر سایه زلف تو بنشست
هوش مصنوعی: دل من به خاطر زیبایی و تابناکی چهرهات میسوخت و حالا در سایه‌ی زلفهای تو آرام گرفته است.
همی زد سرو لاف از سربلندیچو بالای بلندت دید بشکست
هوش مصنوعی: سرو جوانی به خاطر زیبایی و بلندی خود به خود میبالید، اما وقتی دید که بالای سرش شکسته شده است، دیگر نتوانست به خود ببالد.
زمین را پای‌بوست می‌دهد دستهمام از ذوق آن چون خاک شد پست
هوش مصنوعی: زمین به خاطر شادی همام، به زیر پاهای او نرم و لطیف میشود، بهگونهای که هم چون خاکی که نرم شده است، احساس خوشحالی می‌کند.