شمارهٔ ۲۶
هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی و لطافت محبوبی اشاره دارد که هر جنبه‌ای از جمال و ویژگی‌های او را با حسرت وصف می‌کند. شاعر در هر بیت از زیبایی‌های او، مانند چهره، زلف، لب و اندام، سخن می‌گوید و بیان می‌کند که وصف این زیبایی‌ها در کلمات و زبان‌ها نمی‌گنجد و حسرت‌برانگیز است. به نوعی، شاعر احساس می‌کند که هیچ واژه‌ای نمی‌تواند به درستی جمال او را توصیف کند و این احساس افسوس از ناتوانی در بیان زیبایی‌های او همیشگی است.
رویت به هر انجمن دریغ استسرو تو به هر چمن دریغ است
هوش مصنوعی: دیدن چهره تو در هر جمعی حسرتانگیز است و حضور تو در هر باغی هم افسوسبرانگیز است.
جایی که سخن رود ز رویتوصف گل و نسترن دریغ است
هوش مصنوعی: در جایی که زیبایی تو وصف شود، بیان کردن زیبایی گل و نسترن بیهوده است.
در دست نسیم صبحگاهیآن زلف پر از شکن دریغ است
هوش مصنوعی: در هوای صبحگاهی، آن زلف پر پیچ و تاب به دست نسیم حسرتانگیز است.
کس را نرسد حدیث آن لبکان خود به زبان من دریغ است
هوش مصنوعی: هیچکس نمی‌تواند درباره زیبایی‌های آن لبها صحبت کند، زیرا این موضوع آنقدر خاص است که تنها من میتوانم از آن بگویم. افسوس که به زبان من نمیآید.
اندام لطیف نازک دوستدر صحبت پیرهن دریغ است
هوش مصنوعی: وجود ظریف و نازک دوست، در دیدار با پیراهن، قابل تماشا نیست.
وصف لب خویش خویشتن گویدر هر دهن آن سخن دریغ است
هوش مصنوعی: توصیف لب خود را در هر زبانی بگو، چون آنچه هست را نمیتوان به راحتی بیان کرد.
شهری چو همام اگر بمیرندیک پرسش از آن دهن دریغ است
هوش مصنوعی: اگر در شهری مانند همام (که میتواند نماد یک شخصیت یا جامعه باشد) کسی بمیرد، جای تعجب است که هیچ کس از او یک سوال نمیپرسد. این جمله به نوعی نشاندهنده بیتفاوتی یا بیتوجهی مردم به یکدیگر است.