شمارهٔ ۳۶
هوش مصنوعی: این شعر به تصویر کشیدن شب و احساسات شاعر نسبت به یار است. شاعر شب را با زلف یار خود مقایسه کرده و می‌گوید که شب طولانی، مانند زلف یار او، بر وی سایه افکنده و حال او را تحت تأثیر قرار داده است. او احساس می‌کند که در این لحظه، تنها همین دم از زندگی‌اش برایش ارزش دارد و یارش تنها کسی است که می‌تواند دلش را شاد کند. شاعر در عین ناامیدی از گذر زمان، برغم‌ها و دردهایی که در دل دارد، با یار خود درد و دل می‌کند. همچنین، او به یاد بهار به عنوان نشانه‌ای از شادابی در زمستان سرد اشاره می‌کند و می‌گوید که هیچ چیزی نمی‌تواند جای یارش را بگیرد، زیرا وجود او برایش ضرورت دارد.
شب دراز که مانند زلف یار من استچو زلف یار به دست است، کار کار من است
هوش مصنوعی: شب به اندازهی طولانی است که شبیه زلفهای معشوق من میباشد. وقتی که زلفهای محبوبم در دست من است، این وضعیت به من مربوط میشود و کار من است.
ز روزگار همین یک دم است حاصل منکه کارساز دلم یارِ سازگار من است
هوش مصنوعی: تنها چیزی که من از زندگی به دست آوردهام، همین لحظه است و کسی که در دل من اثر میگذارد و مرا یاری می‌کند، همدلی است که با من سازگاری دارد.
نخواهم آخرِ این شب ولی چه شاید کردکه کارها همه بیرون ز اختیار من است
هوش مصنوعی: نمیخواهم که این شب به پایان برسد، اما چه میتوان کرد وقتی که همه چیز از کنترل من خارج است؟
چو صبح پرده‌دری می‌کند شکایت‌هاهمی‌کنم بر آن کس که غمگسار من است
هوش مصنوعی: وقتی صبح میشود و پردهها کنار میروند، من مشکلات و شکایتهایم را با کسی در میان میگذارم که همیشه در کنارم و مونس من است.
میان فصل زمستان تو چون بهار منیمیان خانه گلستان و لاله‌زار من است
هوش مصنوعی: در میان سرمای زمستان، تو به اندازه بهار برای من باارزش و دلنشینی، گویا در خانهام پر از گلها و لالهها هستی.
به هیچ رنگ ز دستش نمی‌توانم دادضرورت است که نقش خوشش به کار من است
هوش مصنوعی: من نمی‌توانم این رنگها را از دستش بگیرم؛ نیاز است که تصویر زیبای او، در کار من وجود داشته باشد.