شمارهٔ ۴۲
هوش مصنوعی: این شعر اشاره به عشق و محبت دارد که بین دو نفر وجود دارد. شاعر با کلمات زیبا بیان می‌کند که مهر جانان (محبوب) موجب فدای جان اوست و رفتار محبت‌آمیز بین آن‌ها برقرار است. او همچنین به این نکته می‌پردازد که زندگی با محبوبش حتی در پیری نیز شیرین‌تر از جوانی است. شاعر به شمع و پروانه تشبیه می‌شود، که شمع نماد محبوب و پروانه نماد عاشق است. در پایان، او از روزی می‌گوید که در کنار محبوبش باشد و از دیگران چشم‌پوشی کند تا در آن لحظه شیرین و محبت‌آمیز زندگی کند.
ز جانان مهر و از ما جان‌فشانی‌ستجواب مهربانان مهربانی‌ست
هوش مصنوعی: دوستی از جانب معشوق است و فداکاری از سوی ما، زیرا محبت کردن به مهربانان نتیجهی مهربانی است.
همی گوید لبش کاینک من و توگرت سودای آب زندگانی‌ست
هوش مصنوعی: لب او می‌گوید: اگر تو آرزوی زندگی و جوانی داری، باید بدان که من و تو در ارتباط با هم هستیم.
تو آن شمعی که جان پروانه توستکه را پروای شمع آسمانی‌ست؟
هوش مصنوعی: تو همان شمعی هستی که جان پروانه به وجود تو وابسته است و هیچ کس نگران شمع آسمانی نیست.
دم عیسی به انفاست چه ماندکه زین حاصل حیات جاودانی‌ست
هوش مصنوعی: نفخ روح عیسی که در دم او وجود داشت، چه باقی مانده است وقتی که از این به بعد، حیات جاودانی به دست آمده است.
حیاتم با تو در ایام پیریبسی خوشتر ز سودای جوانی‌ست
هوش مصنوعی: زندگیام در روزهای پیری با تو بسیار شیرین‌تر از آرزوی جوانی است.
خوشا روزی که هم‌راز تو باشمولی از مردم چشمم گرانی‌ست
هوش مصنوعی: روز خوشی است که بتوانم با تو راز و نیاز کنم، اما نگاه مردم برایم سنگین و نگرانکننده است.
همام مهربان را از لبت همنصیبی هست و آن شیرین زبانی‌ست
هوش مصنوعی: از لبان تو، همام مهربان هم بهرهای میبرد و آن چیزی جز شیرینی سخن تو نیست.