شمارهٔ ۵۴
هوش مصنوعی: در این شعر، سلطان جان از عالم علوی به دامگاه دنیا نگاه می‌کند و به دام چهار طبایع گرفتار می‌شود. او در این دنیا عیش و زندگی خود را خراب می‌کند و پس از مدتی در این منزل سفلی، چهره‌اش با دود دنیا سیاه می‌شود. نفس تیره‌اش به جانش پیوند می‌خورد و مانند یوسف به مکر در چاه گرفتار می‌شود. اما در نهایت توفیق نصیبش شده و از چاه نجات می‌یابد، و دوباره به سرزمین عالم جان و سلطنت باز می‌گردد.
سلطان جان ز عالم علوی نگاه کردبهر شکار روی بدین دامگاه کرد
هوش مصنوعی: سلطان جان از دنیای بالا نگاهی به زمین انداخت و برای شکار به این دامگاه آمد.
آمد به بند چار طبایع اسیر گشتبر خویش عیش عالم علوی تباه کرد
هوش مصنوعی: او به دام چهار عنصر گرفتار شد و به بیاختیاری سرنوشت خود را خراب کرد.
چون مدتی به منزل سفلی بیارمیدرخ را ز دود گلخن دنیا سیاه کرد
هوش مصنوعی: وقتی مدتی در این دنیا ماندگار شدم، چهرهام از غم و مشکلات زندگی به تاریکی و سیاهی گرایید.
پس نفس تیره شکل ز روی مناسبتپیوند جان گزید چو در وی نگاه کرد
هوش مصنوعی: پس از آنکه نفس تیره و ناپسند از روی مناسبت به جان متصل شد، وقتی به درون او نگاه کرد، متوجه تغییراتش شد.
با جان چو نفس یافت مجال برادریچون یوسفش به مکر گرفتار چاه کرد
هوش مصنوعی: وقتی که انسان از جانش مانند نفسش زندگی می‌کند، فرصت دوستی و برادری را پیدا می‌کند. مانند یوسف که به خاطر دسیسه دیگران به چاه افتاد.
توفیق در رسید ز چاهش خلاص دادبازش به مصر عالم جان پادشاه کرد
هوش مصنوعی: با کمک و یاری الهی، او از چاه نجات یافت و به سرزمین مصر رسید، جایی که جان او به مقام پادشاهی دست یافت.