شمارهٔ ۶۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و ویژگی‌های خاص معشوق خود اشاره می‌کند. او می‌گوید که نبات (شکر) بر لب او نشسته و زرق و برق او مانند زمرد و یاقوت است. همچنین، گل‌های سنبل از گلبرگ‌های او سر برآورده‌اند و زیبایی او مانند منشوری بی‌نقص است. خط او مانند عطر خوشبو است و همهٔ شهود می‌گویند که حسن او ویژگی‌های منحصر به فردی دارد.
نباتت بر لب شکّر برآمدزمرد گرد یاقوتت درآمد
هوش مصنوعی: گلهایت مانند شکر بر لبان تو شکفته شده و زیباییات به درخشش یاقوت و زیبایی زمرد تبدیل شده است.
ز گلبرگ تو سنبل سر برآوردزهی سنبل که از گل بر سر آمد
هوش مصنوعی: از گلبرگ تو، سنبل سر برآورده است؛ چه سنبل زیبایی که از گل به وجود آمده.
رخت منشور خوبی داشت بی خطچو خطت بر مثال عنبر آمد
هوش مصنوعی: پوشش تو مانند یک منشور، زیبا و بدون نقض است و به اندازه عطر خوش عنبر جذاب است.
گواهی داد هر جا شاهدی بودکه در حسن تو خطی دیگر آمد
هوش مصنوعی: هر جا که نشانهای از زیبایی تو وجود داشت، همه تأیید کردند که نوعی جمال دیگر در آن یافته میشود.