شمارهٔ ۶۳
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر با استفاده از نی به عنوان سمبلی از حیات و عشق، توصیف می‌کند که چگونه نی با صدای شکرین خود، روح را زنده کرده و به زندگی جاودان دست می‌یابد. او به افرادی که به ظاهر به درد و رنج دچارند اشاره می‌کند و می‌گوید که این رنج‌ها در واقع هیچ‌گاه از حیات آنها نمی‌کاهد. همچنین، عشق و جاذبه نی به قلب و جان انسان‌ها تأثیر روحی عمیق می‌گذارد و آنها را به جایی می‌برد که احساس نزدیکی و آرامش می‌کنند. در انتها، با تأکید بر قدرت صدای نی و تاثیر آن بر روح، شاعر بیان می‌کند که این صدا می‌تواند زندگی را به معنای واقعی زنده کند.
نیِ بی‌نوا ز شکّر به نوا شکرفشان شدچه خوش است نغمه او را که حیات جاودان شد
هوش مصنوعی: نی غمگین با شکر به صدا درآمد و صدایش به گونهای شیرین و دلنشین است. چه خوب است که نغمه او به حیات جاودان مبدل شده است.
منگر در آن که دارد تن نازکش جراحتبنگر که تا چه راحت ز وجود او روان شد
هوش مصنوعی: به آن کسی نگاه نکن که به ظاهر تنش زیبا و نرم است، بلکه به زخمهایی که بر دلش نشسته توجه کن و ببین چقدر آسان از وجودش خارج شدهاند.
تن پر ز نیش دارد چو درون ریش داردغم و درد بیش دارد نفسش حیات از آن شد
هوش مصنوعی: تن آدمی مانند پوستش پر از زخم و جراحت است و درونش پر از غم و درد. نفس او نیز به خاطر این دردها زنده مانده است.
دل و جان چو نیست نی را عجب است این که داردخبری ز حال دل‌ها که انیس عاشقان شد
هوش مصنوعی: وقتی دل و جان دیگر وجود نداشته باشد، شگفتی ندارد که کسی از حال دل‌ها خبری داشته باشد، چرا که او به یار و انیس عاشقان تبدیل شده است.
به سخن دهن گشاده نه که سر به باد دادهچو سر و زبان ندارد ز چه صاحب بیان شد
هوش مصنوعی: به کسی که بیمحتوا و ناتوان است نباید سخن داد، زیرا او نمیتواند درست صحبت کند و همواره در معرض آسیب و فریب قرار دارد. اگر کسی نتواند سر و زبانش را به درستی کنترل کند، چطور می‌تواند سخنرانی خوبی داشته باشد؟
نفسش مسیح مریم که حیات بخشد از دمبه سخن گرفته عالم چو همام مهربان شد
هوش مصنوعی: نفس او مانند نفس حضرت مریم است که می‌تواند زندگی ببخشد، و به خاطر کلامش، جهان به مانند یک پدر مهربان و محبتآمیز شده است.
چو شنید مرغ جانم ز نوای نی صفیریز دیار تن زمانی به جوار آشیان شد
هوش مصنوعی: وقتی مرغ جانم صدای نی را شنید، از دنیای جسم فاصله گرفت و مدتی در کنار آشیان خود قرار گرفت.