شمارهٔ ۶۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به وصف زیبایی و جذابیت معشوق پرداخته است. او می‌گوید که تمام وجود معشوق از آب حیات سیراب شده و دل‌های دیگران نیز بر اثر جمال او تحت تأثیر قرار گرفته‌اند. اگر زاهدان و فرشتگان نیز او را ببینند، عاشقش می‌شوند. شاعر تأکید می‌کند که چنین روی زیبا و لطیف را هرگز ندیده و در دنیا هیچ گلی نظیر او پرورش نیافته است. او همچنین به ورود معشوق به دنیا اشاره می‌کند و به احساس مستی و عشق اشاره می‌کند که آن را به طینت آدم نسبت می‌دهد.
سر تا قدم به آب حیاتت سرشته‌انددل‌ها مثال نقش تو بر جان نبشته‌اند
هوش مصنوعی: تمام وجود من با آب حیات تو گره خورده است و دلها هم مانند تصویری که تو در جانم حک کردهای، با حالتی جاودانه به تو وابستهاند.
گر زاهدان صومعه بینند صورتتعاشق شوند بر تو وگر خود فرشته‌اند
هوش مصنوعی: اگر زاهدان و عابدان وقتی تو را ببینند، به عشق تو گرفتار می‌شوند، حتی اگر خود را فرشته هم تصور کنند.
رویی چنین به حسن و لطافت ندیده‌امزین نوع گل دگر به جهان در نکشته‌اند
هوش مصنوعی: من هیچ گلی را در دنیا با این زیبایی و لطافت که شبیه به این صورت باشد، ندیدهام.
چون آمدی به منزل دنیا که از بهشتخوبان نازنین را بیرون نهشته‌اند
هوش مصنوعی: زمانی که به این دنیای فانی پاگذاشتی، باید بدانید که خوبان و نازنینان در بهشت از ما دور شدهاند.
مست شبانه بود همام از شراب عشقآن صبح‌ها که طینت آدم سرشته‌اند
هوش مصنوعی: همام در شبهای پرنشاط و مستی ناشی از عشق، به یاد میآورد که صبح‌ها، انسانها با طینت و سرشت خاص خود آفریده شدهاند.