شمارهٔ ۷۲
هوش مصنوعی: این شعر درباره زیبایی و عشق است که چهره محبوب، در چشم دل‌باختگان نمایان شده و بر دل و جان آنها تأثیر گذاشته است. وقتی تصویر عشق بر آب و گل نقش می‌بندد، دری به سوی زیبایی و حسن باز می‌شود. از گل‌های مختلف عشق، بلبلان مستی به پرواز در می‌آیند و از عشق و زیبایی سخن می‌رانند. در نهایت، اشاره می‌شود که این زیبایی‌ها و عشق‌ها همچون افسانه‌ای هستند که میان دوستان گفته و شنیده شده و هیچ‌کدام به حقیقت نمی‌رسند.
نظرها محرم رویت نبودندبه مشتاقان نموداری نمودند
هوش مصنوعی: نگاهها صلاحیت دیدن چهرهات را نداشتند، اما به دستهای از عاشقان تصویری از تو نشان دادند.
چو بر آب و گل آمد عکس رویتدری از حسن بر عالم گشودند
هوش مصنوعی: وقتی تصویر تو بر آب و خاک ظاهر شد، درهای زیبایی به روی جهان باز شد.
زگل گل‌های گوناگون برآمدکه دل‌ها از لطافت میر بودند
هوش مصنوعی: از میان گل‌های مختلف، گلی سر برآورده که دل‌ها را از لطافت و زیبایی خود مسحور کرده است.
ز عشق هر گلی صد بلبل مستبه دستان‌ها زبان‌ها می‌گشودند
هوش مصنوعی: از عشق هر گل، گروهی از بلبلان شاد و سرمست به دور آن میچرخیدند و به کرات از زیبایی و جذابیت آن سخن میگفتند.
اثر نگذاشت ز ایشان غیرت عشقتو پنداری که خود هرگز نبودند
هوش مصنوعی: عشق تو چنان در دلشان تأثیری نداشت که گویی هرگز وجود نداشتند.
همام افسانه‌گوی دوستان استکه این افسانه گفتند و شنودند
هوش مصنوعی: همام کسی است که در میان دوستانش داستانها و افسانههایی را روایت میکند؛ داستانهایی که آنها گفته شده و شنیده شدهاند.