شمارهٔ ۷۱
هوش مصنوعی: این شعر به بیان حال و هوای عاشقان و عارفان پرداخته و تضاد بین عقل و عشق را نمایش می‌دهد. شاعر به دو گروه اشاره می‌کند: زاهدان و شاهدان، که در کنار هم زندگی می‌کنند. زاهدان به عبادت می‌پردازند و شاهدان (معشوقان) در زیبایی و جذابیت خود غوطه‌ورند. او بر این موضوع تأکید دارد که عشق و زیبایی می‌تواند عقل را تحت‌الشعاع قرار دهد و عارفان به خاطر عشق به معشوقان از حال و هوای دیگران بی‌خبرند. مردم عاقل و بینا در جستجوی گوهر عشق هستند. در نهایت، شاعر بر این باور است که عاشقان، حتی اگر دیوانه و مبتلا به عشق باشند، معذورند.
زاهدان با شاهدان همخانه‌اندگرد هر شمعی دو صد پروانه‌اند
هوش مصنوعی: زاهدان و عاشقان در کنار هم زندگی می‌کنند. دور هر شمع، تعداد زیادی پروانه حضور دارند.
اهل دل در بت پرستی آمدندشاهدان بت، دیده‌ها بتخانه‌اند
هوش مصنوعی: عاشقان و اهل معرفت در پرستش بتان به جمع آمدهاند و چشمانشان مانند تماشاگرانی هستند که به خانه بتها خیره شدهاند.
با پری‌رویان نماند عقل و هوشجمله معذورند اگر دیوانه‌اند
هوش مصنوعی: وقتی که با زیباییهای خیرهکننده و دلنشین روبرو میشویم، عقل و هوش از کار میافتند و این شرایط قابل توجیه است اگر کسی دیوانهوار به آنها جذب شود.
روی خوب آیینه خود ساختنددر سر زلف بتان چون شانه‌اند
هوش مصنوعی: زیبایی و جذابیتِ چهرهی محبوبان مانند تصویری در آینه است که در بین موهایشان همچون شانهای دیده میشود.
از لب معشوق می‌نوشند میفارغ از خم‌خانه و پیمانه‌اند
هوش مصنوعی: از لب معشوق، شراب می‌نوشند و دیگر نیازی به خم‌خانه و پیمانه ندارند.
عارفان ما را ملامت می‌کنندآن گران‌جانان ز دل بیگانه‌اند
هوش مصنوعی: عارفان ما را سرزنش می‌کنند؛ آنهایی که ارزشمندی دارند، از دل ما بی‌خبرند و با احساسات ما آشنایی ندارند.
مردم بینا دل جوهرشناسچون همام اندر پی دردانه‌اند
هوش مصنوعی: مردم آگاه و دانا مانند همام (غواص) هستند که در جستجوی گوهرهای با ارزشاند.