شمارهٔ ۷۹
هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی و قیمتی که انسان‌ها به دلیل دارا بودن ویژگی‌های خاص خود دارند، اشاره می‌کند. شاعر می‌گوید که نباید به ظواهر superficial چیزها توجه کرد، زیرا زیبایی و ارزش واقعی در درون هر فرد نهفته است. او تأکید می‌کند که زیبایی و جذابیت انسان‌ها، همانند گل‌های زیبا، می‌تواند در دل و جان دیگران تاثیرگذار باشد و باعث عشق و محبت شود. همچنین اشاره می‌کند که همه انسان‌ها، چه فقیر و چه غنی، در برابر زیبایی و حسن یکدیگر برابرند. در نهایت، شاعر به اهمیت شناخت و قدردانی از زیبایی در زندگی اشاره دارد.
آنچه باید همه داری و نداری مانندکس نگوید مه و خورشید به رویت مانند
هوش مصنوعی: هر آنچه که باید داشته باشی یا نداری، مانند کسی نگوید. مه و خورشید به زیبایی بر روی تو میتابند.
اتفاق است که بی مثل جهانی لیکنقیمت حسن تو صاحب‌نظران می‌دانند
هوش مصنوعی: این دنیا به خودی خود مشابهتی ندارد، اما ارزش زیبایی تو را اهل دانایی میشناسند.
عکس گل‌های رخ خویش در آیینه ببینتا ز اندیشه بستان و گلت بستانند
هوش مصنوعی: نگاه کن به تصویر گل‌های صورتت در آینه، تا از فکر و نگرانیهایت دور شوی و دیگران هم تو را در حال خوشی ببینند.
التفاتی نبود چشم خوشت را به کسیبر سر خاک درت شاه و گدا یکسانند
هوش مصنوعی: هیچ توجهی به کسی در نزد در دارت نکن، زیرا در آنجا برای پادشاه و فرد معمولی هیچ تفاوتی نیست.
بادها عطر‌فروشان سر زلف تواندگرد گل‌های چمن بوی تو می‌گردانند
هوش مصنوعی: بادها مانند عطر فروشان، موهای تو را در میان گل‌های چمن میچرخانند و بوی تو را پخش میکنند.
دیده‌ای باد بهاری که گل افشان گرددمهربانان دل و جان بر تو چنان افشانند
هوش مصنوعی: باد بهاری را تصور کن که گلها را به هر سو پراکنده می‌کند. مهربانان نیز با دل و جان خود، همچون آن باد، محبت و عشق را به دور و بر خود میپراکنند.