شمارهٔ ۸۲
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و زیبایی است. شاعر می‌گوید که هر کس عاشق زیبایی باشد، خود شاهد و گواه به حال او خواهد بود. اگر شاهد نیز پاک و بی‌گونه باشد، زیبایی او از زلال آب هم روشن‌تر خواهد بود. در صورتی که شرایط خلاف این باشد، عشق به هر دو طرف برایشان بد خواهد بود. شاعر توصیه می‌کند که چشم‌ها را با آب شرم بشوییم تا شایسته زیبایی باشیم و جایز نیست که دیده‌ای تشنه، از وصال محبوب بی‌خبر بماند. او به تشبیه هیمه و آتش می‌پردازد و به سرخ شدن آنها اشاره می‌کند که نشان‌دهنده کمال در عشق است. در نهایت، او امید دارد که از وصال بهره‌مند شود و از خیال و فکرهای مزاحم رها باشد.
هر که او عاشق جمال بودشاهدش خود گواه حال بود
هوش مصنوعی: هر کسی که عاشق زیبایی باشد، خود آن زیبایی گواه حال و وضعیت او خواهد بود.
گر بود پاکباز شاهد نیزپاک و روشن‌تر از زلال بود
هوش مصنوعی: اگر معشوقی آزاده و پاکدامن باشد، زیبایی و نورانیت او از زلال آب هم بیشتر و روشن‌تر خواهد بود.
حال اگر برخلاف این باشددوستی هر دو را وبال بود
هوش مصنوعی: اگر اوضاع به گونهای باشد که دوستی به سمت منفی برود، این دوستی برای هر دو نفر مشکلساز خواهد شد.
چشم خود را به آب شرم بشویتا که شایسته جمال بود
هوش مصنوعی: فرد باید چشم خود را با آب شرم شستشو دهد تا بتواند به زیبایی و ظرافت دست یابد.
حیف باشد که دیده بی‌آبتشنه مشرب وصال بود
هوش مصنوعی: دیده‌ای که تشنهی دیدار محبوب است، نباید بینصیب و بدون آبی بماند.
هیمه ز آتش چو سرخ شد آخرهمه خاکستر و زگال بود
هوش مصنوعی: وقتی چوبها در آتش سرخ میشوند، در نهایت همهچیز به خاکستر و دوده تبدیل میشود.
زر صافی نهاد را ز آتشسرخ‌رویی با کمال بود
هوش مصنوعی: زر خالص، مانند آتشی سرخچهره، نتیجهای کامل و بینقص از تلاش و سختیهاست.
وان که او مرد حال شد چو همامفارغ از بند قیل و قال بود
هوش مصنوعی: کسی که به حال و هوای خود رسیده، مانند همامی است که از همهی قید و بندها و حرفهای بیمعنا رها شده و آزاد است.
هست امیدم که بهره‌ای ز وصالیابد و فارغ از خیال بود
هوش مصنوعی: امیدوارم که از وصل محبوب بهره‌مند شوم و از دغدغهها و خیالات رها باشم.