شمارهٔ ۱۱۵
هوش مصنوعی: شاعر در این اشعار به شدت تحت تأثیر زیبایی و جذابیت چشمان یک معشوقه قرار دارد. او از دلبستگی شدیدش به این معشوقه و دشواری‌هایی که برای دستیابی به او دارد، صحبت می‌کند. در این مسیر، شاعر خود را مانند صیدی می‌بیند که در جستجوی شکار است، اما هر چه بیشتر تلاش می‌کند، کمتر موفق می‌شود. او به احساسات خود عمیقاً غرق شده و حتی در حالتی از مستی است که هیچ چیز جز معشوقه‌اش برایش اهمیت ندارد. در عین حال، اشاره‌ای به بی‌توجهی و کبر معشوقه دارد که به ندرت به او توجه می‌کند. در نهایت، شاعر ناتوانی و ذلت خود را در مقابل محبوبش احساس می‌کند و ابراز می‌دارد که اگر کسی به او نزدیک شود، ممکن است مورد توجه قرار نگیرد.
نبود خلاص ما را ز دو چشم شوخ شنگشکه چو در کرشمه آید گذرد ز جان خدنگش
هوش مصنوعی: ما از نگاههای بازیگوش و دوستداشتنی او رهایی نداریم؛ زیرا وقتی او با ناز و کرشمه به ما نگاه می‌کند، انگار تیر عشقش به قلب ما میزند و ما را اسیر می‌کند.
هوس شکار دارد منم از جهان و جانیوگرم هزار باشد نبرم یکی ز چنگش
هوش مصنوعی: من از دنیا و جانم به شدت میل به شکار دارم و حتی اگر هزار فرصت هم پیش بیاید، یکی از آنها را از دست نخواهم داد.
همه را خیال بودی که مگر دهن نداردسخنش اگر ندادی خبر از دهان تنگش
هوش مصنوعی: همه فکر میکردند که او زبان ندارد، اما اگر خبری از مشکلاتش میدادی، متوجه میشدی که او هم مسائل خود را دارد.
شدم آن چنان ز مستی که به دوش می‌برندمنچشیده نیم جرعه ز شراب لعل رنگش
هوش مصنوعی: به خاطر مستی شدید به حالتی رسیدهام که مرا به دوش میکشند، در حالی که حتی یک قطره از شراب قرمز رنگش ننوشیدهام.
قدمی به دیدن ما ننهد مگر به سالیبه مبارکی چو آید نبود دمی درنگش
هوش مصنوعی: کسی به دیدار ما نمیآید مگر اینکه خوشیمنی داشته باشد و هرگز در این دیدار تأخیری وجود ندارد.
سر ما و آستانش که کم از سگی نباشمکه چو بر دری نشیند نزند کسی به سنگش
هوش مصنوعی: حاضرم جانم را فدای درگاهش کنم و برای او مانند سگی وفادار باشم، که هرگز کسی جرأت نمیکند به او آسیبی برساند.
به همام التفاتی نکند ز کبر باریسر صلح چون ندارد هوسی بدی به جنگش
هوش مصنوعی: همام به خاطر کبر و خودبزرگبینیاش به صلح توجهی ندارد، زیرا هیچ تمایلی به جنگ ندارد.