شمارهٔ ۱۲۱
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به توصیف لحظه‌ای عاشقانه و دلنشین می‌پردازد. او از دلبر خود یاد می‌کند که با نرمی و محبت با او سخن می‌گوید و به او بوسه و محبت را پیشنهاد می‌دهد. دلبر از او می‌خواهد که اگر آرزویی دارد، آن را با یک بوسه ابراز کند. در پاسخ، شاعر اشاره می‌کند که او نیز آرزوی بوسه‌ای را از دلبر دارد، اما دلبر به او تأکید می‌کند که او باید فراتر از این مطرح کند. به طور کلی، این شعر حس عشق و اشتیاق را به تصویر می‌کشد.
دوش با من لطفکی آغاز کرد آن دلبرککاب حیوان می‌چکانید از لب چون شکرک
هوش مصنوعی: شب گذشته، آن معشوقهی نازنین با من مهربانی آغاز کرد، و آن دلبر مانند حیوانی که قند را میچشاند، از لبش چیزی شیرین و دلنشین به من تقدیم کرد.
گفت اگر بوس و کناری داری از من آرزودر میان نه تا به جای آرد به جان این چاکرک
هوش مصنوعی: اگر بوسه و محبت خاصی از من داری، آن را به من عطا کن تا به جای خودم، جان این بنده را شاد کنی.
گفتمش زان عارض چون لاله‌ام یک بوسه بخشگفت ای کژ طبع باری پاره‌ای زان سوترک
هوش مصنوعی: به او گفتم که آیا مانند لاله چهره زیبایی داری و میتوانی یک بوسه به من بدهی؟ او جواب داد: ای شخص غیر عادی، بوسهات را از جایی دیگر بگیر.