شمارهٔ ۱۳۱
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و زیبایی معشوق خود سخن می‌گوید. او به زیبایی‌های خود اشاره می‌کند و می‌گوید که عشق او در قلبش جا دارد. شاعر به یادآوری لحظات عاشقانه و تصاویری از معشوق می‌پردازد و به تأثیر عشق بر طبیعت و عناصر مختلف اشاره می‌کند. تکان‌های سرو و خنده‌های گل‌ها به نوعی از تأثیر عشق بر محیط اطراف حکایت دارند. به طور کلی، شعر بیانگر سرشار بودن شاعر از احساسات عاشقانه و تأثیر عشق بر زندگی و هستی اوست.
چشم خود را دوست می‌دارم که رویش دیده‌امعاشقم بر گوش خود کآواز او بشنیده‌ام
هوش مصنوعی: من چشمانم را دوست دارم چون زیبایی آنها را دیده‌ام و به گوشم علاقه دارم زیرا صدای او را شنیدهام.
ای حریفان من در این مذهب نه امروز آمدمعشق او در مجلس روحانیان ورزیده‌ام
هوش مصنوعی: ای دوستان، من امروز به این دنیای عشق وارد نشدهام. مدتهاست که عشق او را در مجالس روحانی و معنوی پرورش دادهام.
چون سماع عاشقانش گرم شد روز الستمن به پهلو زان جهان تا این جهان گردیده‌ام
هوش مصنوعی: زمانی که شور و شوق عاشقان شدت گرفت و یاد آن روز بزرگ (روز الست) در دلها زنده شد، من از آن دنیای دیگر به این دنیا آمدهام و در اینجا زندگی میکنم.
عالم صورت حجاب روی معشوق من استپرتوی از حسن تو در روی خوبان دیده‌ام
هوش مصنوعی: در اینجا گفته میشود که جهان و زیبایی‌های ظاهری مانع از دیدن واقعیات و زیبایی معشوق به حساب میآید. شاعر اشاره می‌کند که زیبایی معشوق را تنها در آثاری که از آن در صورتهای دیگر وجود دارد، مشاهده کرده است. به عبارتی، تجلی زیبایی معشوق را در چهرههای دیگران به صورت انعکاس و پرتویی از او میبیند.
سرو را گفتم چرا می‌لرزی از باد صباگفت دارد بوی او از بوی او لرزیده‌ام
هوش مصنوعی: به سرو گفتم چرا از بادی که نسیم خوشبو میآورد می‌لرزی، او جواب داد که بوی محبوبم را احساس کردهام و به خاطر آن میلرزم.
در گلستان یار ما وقت سحر چون می‌گذشتگفت گل انصاف من بر روی خود خندیده‌ام
هوش مصنوعی: در صبحگاهان در باغی که یار ما آنجا بود، وقتی وقت سحر میگذشت، گفت گل: "به انصاف من بر روی خود لبخند زدهام."
مشک را بر بوی زلفش بر گریبان بسته‌املاله و گل را به یاد رنگ او بوییده‌ام
هوش مصنوعی: من مشک را به خاطر بوی زلف او بر لباسم گذاشتهام و به یاد رنگ او، عطر لاله و گل را استشمام کردهام.