شمارهٔ ۱۴۳
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و محبت خود به معشوق صحبت می‌کند. او بیان می‌کند که هرگاه نام معشوق را می‌برد، احساس خوشایندی دارد و نمی‌خواهد به موضوع دیگری فکر کند. عشق او به معشوق آن‌قدر عمیق است که نه تنها دل و جانش بلکه دیدگانش نیز به او پیوند خورده‌اند و هیچ توجهی به دیگران ندارد. این شعر حس پرشوری را از وابستگی و شور عشق به تصویر می‌کشد.
عنبرین است به ذکر تو نفس‌ها که زنمبه حدیث دگر آلوده مبادا دهنم
هوش مصنوعی: عطر وجود تو باعث میشود که من نفسهایم را با یاد تو پر کنم و نخواهم که با صحبتهای دیگر خود را آلوده کنم.
نام و پیغام تو خوش می‌گذرد بر گوشمشنوایی چه کنم گر نبود این سخنم
هوش مصنوعی: نام و پیام تو به دلنشینی بر گوشم مینشیند. چه کنم اگر نتوانم این احساس را بیان کنم؟
با تو پیوند دل و دیده و جان می‌بینمکه نه پرواست به اغیار نه با خویشتنم
هوش مصنوعی: من در کنار تو احساس میکنم که نه به دیگران اهمیتی میدهی و نه به خودت توجه میکنی.