شمارهٔ ۱۴۴
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر غم و عاشقانه‌گی شاعر است. او از رنج و درد عشق و غم ناشی از آن می‌گوید و به تصویر کشیدن محبوبش در ذهن و خواب‌هایش اشاره می‌کند. شاعر احساس می‌کند که زلف محبوبش او را در بند کرده و نمی‌تواند از عشقش جدا شود. او می‌خواهد در میان دیگران از عشقش سخن بگوید، ولی نمی‌تواند این احساسات را به درستی بیان کند. در نهایت، او به این نتیجه می‌رسد که اگر امیدی به وصال محبوبش داشته باشد، صبر برایش سخت خواهد بود.
تا کی آخر ز غمت ناله شب‌گیر کنمسوختم از غم عشق تو چه تدبیر کنم
هوش مصنوعی: تا کی باید از غم تو شبها نالان باشم و گریه کنم؟ برای تسکین این درد عشق تو چه چارهای پیدا کنم؟
هست زلف تو چو زنجیر من از راه جنونخویشتن بسته آن زلف چو زنجیر کنم
هوش مصنوعی: زلفهای تو مانند زنجیری است که مرا به جنون و دیوانگی خودم گره زده است، و من با همان زلفها مانند زنجیری خود را محکم میکنم.
در پس پرده اندیشه معبد کردارهمه شب نقش خیالات تو تصویر کنم
هوش مصنوعی: در پس پرده تفکر، در معبد عمل، هر شب تصویر خیالات تو را میسازم.
گر پریشانی زلف تو ببینم در خوابساده‌دل‌وار همه نقش تو تعبیر کنم
هوش مصنوعی: اگر در خواب، بیخبر از واقعیت، به دیدن پریشانی در موهای تو بپردازم، با دل ساده و خالص خود، هر تصویری که از تو ببینم را تفسیر و تعبیر میکنم.
ماجرای غم عشق تو چنان نیست که منبر زبان قلم سرزده تحریر کنم
هوش مصنوعی: ماجرای درد و رنج عشق تو به قدری عمیق و پیچیده است که نمیتوانم آن را به راحتی با کلمات بیان کنم.
یک دل از مهر تو با سر سخنان دارم لیکفرصتی نیست که در پیش تو تقریر کنم
هوش مصنوعی: من یک دل پر از محبت نسبت به تو دارم، اما فرصتی نیست که بتوانم این احساسات را در حضورت بیان کنم.
ای خوش آن لحظه که پوشیده به پیش اغیاربه نظر با تو سخن گویم و توفیر کنم
هوش مصنوعی: خوشا آن زمانی که در حضور دیگران به طور پنهانی با تو صحبت کنم و هیچ چیز را از تو پنهان نکنم.
گفتی از صبر به مقصود رسی همچو همامدل چو با من نبود صبر به تزویر کنم
هوش مصنوعی: تو گفتی که با صبر به هدف خواهی رسید، اما چون دل من با تو نیست، صبر را با فریب و نیرنگأ عوض میکنم.
گر بدانم که مرا از تو امیدی باشدپس من دل‌شده در صبر چه تقصیر کنم
هوش مصنوعی: اگر بدانم که از طرف تو امیدی هست، پس چه تقصیری دارم در صبر کردن و دلسپردن به این انتظار؟