شمارهٔ ۱۴۶
هوش مصنوعی: این شعر به بیان عشق عمیق و شدت احساسات شاعر نسبت به معشوقش پرداخته است. شاعر خود را نگران و عاشق می‌بیند و می‌گوید که اگرچه به خاطر فراق و دوری معشوق ناراحت است، اما تا زمانی که زنده است، از جست‌وجوی او دست نمی‌کشد. او آرزو دارد که شب‌ها در کنار آستان معشوقش بماند و حتی سنگ‌های مسیر او را با اشک‌های خود زیبا کند. شاعر عشق را مذهب خود می‌داند و بدون حضور معشوق، خود را بی‌دین می‌پندارد. او زیبایی معشوق را ستایش می‌کند و می‌گوید که حتی اگر معشوق به او دشنام دهد، باز هم خوشش می‌آید، زیرا کلام معشوق لذتی شیرین دارد. در نهایت، او به زیبایی غزل‌هایی که درباره معشوقش می‌سراید اشاره می‌کند و تأثیر حسن معشوق در آثارش را تحسین می‌کند.
عالمی را به جمالت نگران می‌بینمنه بدین دل نگرانی که من مسکینم
هوش مصنوعی: میبینم که جهانی از زیبایی تو شگفتزده و نگران است، نه به خاطر اینکه من آدم بیچارهای هستم.
مگرم دست اجل از سر پا بنشاندور نه تا هست قدم از طلبت ننشینم
هوش مصنوعی: تا زمانی که زندهام هرگز از طلب تو دست نخواهم کشید، مگر اینکه تقدیر مرا به زمین بنشاند.
بر سر کوی تو یا سر بنهم یا باشدآستان تو شبی تا به سحر بالینم
هوش مصنوعی: در کنار کوچهای که به تو میرسد، یا سر بر زمین میگذارم و از عشق تو میگویم، یا در آستانهات شب را میگذرانم تا صبح بر بالین تو بیدار باشم.
سنگ‌هایی که قدمگاه تو باشد آن شبلعل و یاقوت کنم از مژه خونینم
هوش مصنوعی: اگر قدمهایت بر سنگها فرود آید، آنها را به جواهراتی چون لعل و یاقوت تبدیل میکنم، حتی اگر برای این کار از چشمان اشکآلود و خونی خود استفاده کنم.
مذهبم عاشقی و قبله من روی تو شدمن از این مذهب اگر دور شوم بی‌دینم
هوش مصنوعی: در عشق تو به سر میبرم و تو را محور زندگیام قرار دادهام. اگر از این عشق و وابستگی دور شوم، احساس میکنم که ایمانم را از دست دادهام.
نه چنان فتنه آن شکل و شمایل شده‌امکه بود عزم تماشای گل و نسرینم
هوش مصنوعی: من به قدری دچار جذابیت و زیبایی آن چهره شدهام که دیگر تنها عزم و ارادهام به تماشای گل و نسرین معطوف نیست.
غیرت آید نظرم را به غرامت گیردبی تو گر سرو روان یا گل خندان بینم
هوش مصنوعی: غیرت و حسادت من زمانی برانگیخته میشود که تو نیستی، و اگر سرو زیبایی یا گلی خندان ببینم، از این بابت ناراحت میشوم.
به گدایان نرسد آن لب شیرین باریتو سخن گوی که تا من شکری می‌چینم
هوش مصنوعی: لب شیرین تو به هیچ گدا و بینوا نمیرسد. سخن بگو که من در حال جمعآوری شکری هستم.
خوشم آید سخنت ور همه دشنام دهیآفرین بر لبت آن دم که کنی نفرینم
هوش مصنوعی: من از گفتار تو لذت میبرم، حتی اگر تمام وقت مرا مورد دشنام قرار دهی. آفرین بر لبت در آن لحظه که نفرینم میکنی.
زان حلاوت که ز وصف تو دهانم یابدمی‌توان دید اثری در سخن شیرینم
هوش مصنوعی: به خاطر شیرینی تو، زبانم به توصیف تو گویا میشود و میتوان تأثیری از آن را در گفتار شیرینم مشاهده کرد.
داد حسن تو ملاحت به غزل‌های همامچون بخوانم در و دیوار کند تحسینم
هوش مصنوعی: زمانی که من غزل‌های همام را میخوانم، زیبایی و جذابیت تو آنقدر درخشاں است که تمام دیوارها و محیط اطراف به تحسین تو میپردازند.