شمارهٔ ۱۴۸
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به احساسات عمیق و عشق خود اشاره می‌کند. او می‌گوید که بلبلان به خاطر ترس از وزیدن باد و آسیب دیدن گل‌ها شب‌ها نمی‌خوابند. شب‌های زیبا و دل‌انگیزی که باید در آنها استراحت کرد، اما در عوض این عشق و نگرانی باعث بیداری و شوق بیشتر می‌شود. شاعر به اهمیت عشق می‌پردازد و می‌گوید انسان واقعاً به دنبال یار و عشق خود است نه نعمت‌های مادی. او ابراز می‌کند که بدون معشوق، بهشت نیز عذابی سخت خواهد بود. شاعر به انتقاد از ملامت‌گران می‌پردازد و اعلام می‌کند که این عشق بخشی از طبیعت اوست. در پایان، او از جذابیت و تاثیرات عاشقانه بر زندگی خود سخن می‌گوید، و به زیبایی معشوقش اعتراف می‌کند.
بلبلان را همه شب خواب نیاید زان بیمکه مبادا که برد برگ گلی باد نسیم
هوش مصنوعی: بلبلها همه شب خوابشان نمیبرد، زیرا نگران هستند که مبادا نسیم، گل زیبایشان را از درخت بیاندازد.
شب مهتاب و گل و بلبل سرمست به هممجلس آن نیست که در خواب رود چشم ندیم
هوش مصنوعی: در شب زیبا و پر از نور ماه، همراه با گل و بلبل سرمست، جلسهای برگزار شده است که در آن کسی خوابش نمیبرد و همه بیدار و شاداب هستند.
باد را گر خبر از غیرت بلبل بودیهیچ وقتی به گلستان نگذشتی از بیم
هوش مصنوعی: اگر باد میدانست که بلبل به خاطر عشق و غیرت خود چقدر حساس است، هرگز به باغ گل پا نمیگذاشت و از ترس او به آنجا نمیرفت.
آتش عشق نگر در همه چیزی ور نیمرغ را نغمه عشاق که کردی تعلیم
هوش مصنوعی: به شوق عشق بنگر در هر چیزی، و اگر نه، چه شده است که پرنده را به نغمه عاشقان آموزش دادی؟
آدمی را که از این حال خبر بیشتر استطالب صحبت یار است نه جنات نعیم
هوش مصنوعی: انسانی که از شرایط و وضعیتهای درون خود به خوبی آگاه است، بیشتر به دنبال نزدیکی و گفتوگو با دوستان و عزیزانش است تا جستجوی نعمت‌های دنیوی و لذتهای مادی.
با چنین روی که را میل بود سوی بهشتبی تو آسایش فردوس عذابی‌ست الیم
هوش مصنوعی: با چنین چهرهای که تو داری، چه کسی میتواند به بهشت برود؟ بدون تو، آسایش در بهشت، عذابی دردناک است.
عشق می‌ورزم و گو خصم ملامت می‌کننه من آورده‌ام این شیوه که رسمی‌ست قدیم
هوش مصنوعی: من عاشق هستم و هرچقدر که دشمنان بخواهند مرا سرزنش کنند، برای من مهم نیست. این راه عشق را من انتخاب نکردهام، بلکه این یک رسم قدیمی است.
گر نمایم به ملامتگر خود صورت دوستدهد انصاف و کند مسأله با ما تسلیم
هوش مصنوعی: اگر من به کسی که ملامت می‌کند، روی خود را نشان دهم، دوست من انصاف میدهد و با ما تسلیم می‌شود.
گر چو روی تو بُدی ماه نکردی هرگزبه سرانگشت نبی صورت مه را به دو نیم
هوش مصنوعی: اگر چهرهی تو مانند ماه بود، هرگز با انگشت نمیتوانستی صورت ماه را به دو نیم تقسیم کنی.
هر که در بند سر زلف چو زنجیر تو شدظاهر آن است که کمتر شنود پند حکیم
هوش مصنوعی: هر کسی که در دام زیبایی و جذابیت تو گرفتار شود، نشان میدهد که کمتر به نصیحتهای حکیمان گوش میدهد.
همچو بادی دگران بر درت آیند و روندبر سر کوی تو چون خاک همام است مقیم
هوش مصنوعی: همچون بادی که دیگران به در خانهات میآیند و میروند، در کوچهی تو، این خاک همواره باقیست.