شمارهٔ ۱۷۴
هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی و جذابیت چشمان یک مرد اشاره دارد و بیان می‌کند که هیچ‌کس نمی‌تواند به اندازه ابروهای او جذاب باشد. شاعر از ناتوانی خود در برابر زیبایی او صحبت می‌کند که مانند نسیم در حال حرکت است و به او احساس ضعف می‌دهد. او اظهار می‌دارد که بدون دیدن روی او زنده نمی‌ماند و بوی او هر لحظه جان تازه‌ای به او می‌بخشد. همچنین به تنهایی و تشنگی عاشقانی که برای او جان می‌دهند و به زندگی شبانه و صداهای موجود در اطراف او اشاره می‌کند. در نهایت، حس خواب‌آلودگی چشمان او را نیز با جادوگری نرگس مقایسه می‌کند.
پاک‌چشمانند مرد روی توراه کژبینان نباشد سوی تو
هوش مصنوعی: چشمهای پاک و معصوم تو به گونهای هستند که هیچ‌کس نمی‌تواند در مسیر نادرستی نسبت به تو قدم بردارد.
خوش‌نویسان را نیاید در قلمهیچ نونی خوشتر از ابروی تو
هوش مصنوعی: سخن میگوید که هیچ نونی در خوشنویسی به اندازه زیبایی ابروی تو دلنشین و دلربا نیست.
ناتوان گردم ز غیرت چون نسیمگر بجنباند نسیمی موی تو
هوش مصنوعی: میگوید که من از غیرت و شجاعت به حدی ناتوان میشوم که اگر نسیمی بوزد، موی تو را به حرکت در میآورد، یعنی به قدری تحت تأثیر زیبایی و جذابیت تو قرار دارم که حتی یک نسیم هم میتواند من را به شدت تحت تأثیر قرار دهد.
زنده بی رویت نمانم گر مراهر زمان جانی نبخشد بوی تو
هوش مصنوعی: اگر در زندگیام، چهرهات را نبینم، حتی اگر بوی تو هر لحظه به من جان ببخشد، زنده نخواهم ماند.
دوستان از تشنگی جان می‌دهندو آب حیوان می‌رود در جوی تو
هوش مصنوعی: دوستان به خاطر تشنگی جان می‌دهند و آب حیوان به سمت جوی تو حرکت می‌کند.
عاشقان را تا سحر باشد سماعهرشب از بانگ سگان کوی تو
هوش مصنوعی: عاشقان تا صبح سرمست و شاداب هستند و هر شب با صدای سگهای محلهات، به وجد میآیند.
چشم خواب آلود تو خواب همامبست آه از نرگس جادوی تو
هوش مصنوعی: چشمان خوابآلود تو مثل خواب همام میمانند، آه از نرگس جادویی تو!