شمارهٔ ۱۷۶

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به توصیف زیبایی و جذابیت محبوبش می‌پردازد. او می‌گوید مردم شهر به زیبایی محبوبش توجه دارند و از شرم او سر به زیر می‌اندازند. محبوب، نگاهی دزدکی به شاعر می‌اندازد و او را از حال و هوای عشق خود بی‌خبر نمی‌گذارد. بعد از آن، هر کسی که به محبوب نگاه کند، دلش می‌لرزد و زیبایانی که در جهان هستند، خود را در خدمت او قرار می‌دهند. زاهدی که می‌بیند محبوب در حال نوشیدن می‌باشد، اعلام می‌کند که هرگز از می آشامیدن توبه نخواهد کرد. هر جا که محبوب قدم می‌گذارد، گل‌ها می‌شکفند و شاعر در پی محبوب فریاد می‌زند که جدایی تا کی ادامه خواهد داشت.