شمارهٔ ۱۸۴
هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی و عشق اشاره دارد و از حالتی از شرم و غفلت در روابط عاشقانه سخن می‌گوید. شاعر به محبوب می‌گوید که برای چیدن گل به باغ آمده، اما در این بین پیمانش را شکسته و فراموش کرده که به بوی و زیبایی او توجه کند. او به محبوب یادآوری می‌کند که زیبایی گل‌ها و دیگر جلوه‌های طبیعت هیچ نسبتی با زیبایی او ندارد و او را به نوعی مسخ کرده است. در نهایت، شاعر از محبوب می‌پرسد که چگونه توانسته است به دور از زیبایی و عشق حقیقی، به دنیای بی‌ارزش جذب شود و به انزوا برود. این شعر به深ای عشق و زیبایی‌ها و همچنین به غفلت و بی‌توجهی در عشق می‌پردازد.
گفت از برای چیدن گل در چمن شدیاز مات شرم باد که پیمان‌شکن شدی
هوش مصنوعی: برای چیدن گل در باغ، با شرم از باد به من گفتی که به وعدهات وفا نکردی.
آخر نسیم گل اثر بوی ما نداشتتا در چمن به بوی که بی خویشتن شدی
هوش مصنوعی: نسیم گل بوی ما را به چمن نرساند، تا آنجا که در چمن بوی کسی دیگر پیچید که خود را فراموش کرده بود.
گل را چه نسبت است به روی نکوی منتا باشدت بهانه که بر بوی من شدی
هوش مصنوعی: گل چه ربطی به زیبایی من دارد که بهانهای شدهای برای اینکه به عطر من توجه کنی؟
غافل شدی مگر ز سر زلف و عارضمکآشفته بر بنفشه و برگ سمن شدی
هوش مصنوعی: شهامت و زیبایی موی او چنان تو را غافل کرده که حالا عذر و بهانههای تو به خاطر درهمریختگیاش، شبیه رنگ و بوی گلهای بنفشه و برگ سمن شده است.
از چشم تو خیال سهی سرو من برفتتا فتنه بر شمایل هر نارون شدی
هوش مصنوعی: از نگاه تو، تصور زیبا و خوش قامت من ناپدید شد و این باعث شد که زیبایی هر درخت نارون تحت تأثیر قرار بگیرد.
یعقوب وار بی‌دل و بی‌دیده گشته‌اییوسف ندیده‌ای که بی پیرهن شدی
هوش مصنوعی: تو مانند یعقوب، بدون دل و چشم شدهای و نمیدانی که یوسف خود را گم کردهای و بیپیرهن شدهای.
جان در تن بنفشه هم از بوی زلف ماستجان را به جا گذاشتی و سوی تن شدی
هوش مصنوعی: عطر زلف ما روح و جان را متوجه خود کرده و تو تنها به ظاهر و جسم بنفشه پرداختهای.
گفتی که گل به رنگ چو روی بت من استدر حسن ما بگو که چرا طعنه زن شدی
هوش مصنوعی: گفتی که گل به رنگ چهره معشوق من است، پس در زیبایی ما بگو چرا به ما لطمه زدی؟
گل کیست سرو چیست که باشد بنفشه نیزشرمت نبود تا به کدام انجمن شدی
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف زیبایی و شکوه گل‌ها و درختان معطر اشاره دارد. شاعر به ارتباطی بین موجودات زیبا و شرم و حیا اشاره می‌کند و می‌پرسد که چه اتفاقی افتاده که این زیبایی‌ها در تجلی خود خجالتزده نیستند. در واقع، شاعر از حضور و اجتماع این زیبایی‌ها در یک مکان حرف میزند و به نوعی به احساسات درونی و دنیای عاطفی آنها اشاره دارد.