شمارهٔ ۱۸۳
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف زیبایی و جذابیت یک معشوق پرداخته و تأثیر عمیق وجود او بر اطرافیانش را نشان می‌دهد. شاعر از هیجان و شور و شوقی که این وجود زیبا در دل علاقمندان ایجاد می‌کند، سخن می‌گوید و به حسرت و انتظارش برای دیدار معشوق اشاره می‌کند. همچنین، او به عمق عشق و فداکاری‌اش در راه عشق اشاره کرده و می‌گوید که در برابر زیبایی‌های معشوق، امیدی به سلامتی و آسایش ندارد. در نهایت، شاعر از گذر زمان و تأثیر آن بر احساساتش می‌گوید و بر انتظارش برای وصال معشوق تأکید می‌کند.
چون بگذرد به شهر چنین سرو قامتیاز هر طرف ز خلق برآید قیامتی
هوش مصنوعی: وقتی که چنین فردی با قامت زیبا به شهر بیاید، از هر سو حوادث و تلاطمی به وجود میآید.
عالم چنان ملاحت حسنت فروگرفتکز هیچ کس امید ندارم سلامتی
هوش مصنوعی: عالم به قدری زیبایی و جاذبههای تو را در خود جای داده که دیگر از هیچکس امید سلامتی و آرامش ندارم.
در دور چشم مست تو هشیار کس نماندتا مست عشق را کند اکنون ملامتی
هوش مصنوعی: در اطراف چشمان دلربای تو هیچ کس هوشیار باقی نمانده است که بخواهد معشوقی را که در عشق گم شده است، سرزنش کند.
چون روزگار در طلبت صرف می‌کنیمما را به روز حشر نباشد ندامتی
هوش مصنوعی: ما تمام روزگار را در جستجوی تو گذراندهایم، و در روز قیامت از این کار پشیمان نخواهیم بود.
صاحب‌نظر چوروی تو را دید گفت هستبر چشم آفتاب‌پرستان غرامتی
هوش مصنوعی: یکی از افراد با تجربه و متخصص، وقتی تو را دید، گفت که برای افرادی که به خورشید عشق میورزند، همیشه هزینهای وجود دارد.
خورشید میزند نفس آتشین مگراو را ز عاشقان تو باشد علامتی
هوش مصنوعی: خورشید با نوری داغ و سوزان میتابد، ولی آیا نشانهای از عشق تو در آن نهفته است؟
گفتی که عاقبت بنوازم همام راقد ضاع فی انتظارک عمری الی متی
هوش مصنوعی: گفتی که در نهایت همام را نوازش میکنم، ولی من در انتظار تو عمری را به بطالت گذراندهام و نمیدانم تا کی باید صبر کنم.