شمارهٔ ۱۸۲
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات از دلتنگی و اشتیاق به یاران سخن می‌گوید و بیان می‌کند که اگر دلش به دیدار آنها longing ندارد، اشک‌هایش چون باران از آتش دلش جاری نمی‌شود. او همچنین به زیبایی‌های طبیعی مانند ارغوان، سنبل و نرگس اشاره می‌کند و می‌گوید بدون وجود یاران خوب، هیچ زیبایی واقعی در زمین وجود ندارد.
گر دلم را اشتیاق روی یاران نیستیز آتش دل آب چشمم همچو باران نیستی
هوش مصنوعی: اگر دل من آرزوی دیدن دوستان را نداشته باشد، پس آتش دل و اشکهایم مانند باران نخواهد بود.
ارغوان و سنبل و نرگس کجا رستی ز خاکدر زمین گر روی و موی و چشم خوبان نیستی
هوش مصنوعی: اگر زیباییهایی مثل گل ارغوان، سنبل و نرگس را از خاک زمین بگیریم، هیچ معنایی ندارند و زیبایی واقعی در وجود عزیزان و خوبان است.