شمارهٔ ۲۲۰
هوش مصنوعی: در این شعر شاعر از دوری محبوب و جلوه‌های عشق صحبت می‌کند. او آرزو دارد که بویی از معشوقش به او برسد، زیرا چشمش از دیدن او محروم است. شاعر به پیوند عمیقی که میان خود و محبوبش وجود دارد اشاره می‌کند و از آسایش و آرامشی که در سایه این رابطه تجربه می‌کند، سخن می‌گوید. در نهایت، اشاره‌ای نیز به مراد و آرزوی امیدبخش او دارد که به زیبایی تعبیر شده است.
گلستانی و ما مستان بوییچه باشد گر بیابم آرزویی
هوش مصنوعی: اگر در باغی زیبا و با صفا باشم و در کنار آن مستان خوشحال و سرمست، بویی بیابم که آرزویی در دل داشته باشم، چه حس خوبی خواهد داشت.
چو از روی تو محروم است چشممسحرگه با صبا بفرست بویی
هوش مصنوعی: وقتی چشمانم از دیدن تو محروم است، در صبح زود با نسیم صبحگاهی بوی تو را بفرست.
میان ما چو پیوندی‌ست جانیفراغت دارم از هر ماه‌رویی
هوش مصنوعی: در بین ما پیوندی عمیق وجود دارد که باعث شده است از هر زیبایی و دلفریبی فاصله بگیرم و آرامش داشته باشم.
مراد خضر چون آب حیات استبه چشمش در نیاید آب جویی
هوش مصنوعی: مراد و هدف خضر مانند آب حیات است و برای او، آب جوی کوچک و کماثر به چشم نمیآید.