شمارهٔ ۲۱۹
هوش مصنوعی: این شعر درباره درد جدایی از دوستان و عشق سخن می‌گوید. شاعر بیان می‌کند که جدایی، به ویژه از معشوق، بسیار دشوار است و در دوستی نباید دوری و فاصله ایجاد شود. او می‌گوید که عشق حقیقی بر هر مشکل و جدایی غلبه می‌کند و محبت واقعی همیشه پابرجا می‌ماند. شاعر همچنین به تفاوت میان عشق و ارتباطات عادی اشاره می‌کند و می‌گوید فرقی میان فقیر و غنی در عشق وجود ندارد. او از معشوق خواسته که حتی اگر نتواند حضوری بیاید، از طریق بویی از خود برای او پیام بفرستد. در نهایت، شاعر به حس وابستگی و فشاری که ناشی از عشق است اشاره می‌کند و بیان می‌کند که عشق می‌تواند انسان را به دام بیندازد.
دانی چگونه باشد از دوستان جداییچون دیده‌ای که ماند خالی ز روشنایی
هوش مصنوعی: آیا میدانی جدایی از دوستان چقدر دردناک است؟ مانند این است که چشمهایت از نور خالی و تاریک شدهاند.
سهل است عاشقان را از جان خود بریدنلیکن ز روی جانان مشکل بود جدایی
هوش مصنوعی: براحتی میتوان از جان خود برای عاشقان گذشت، اما جدایی از محبوب کار دشواری است.
در دوستی نیاید هرگز خلل ز دوریگر در میان جانان مهری بود خدایی
هوش مصنوعی: در دوستی نباید فاصلهای ایجاد شود، زیرا اگر در دل محبوب مهر و محبتی باشد، آن مهر همچون خداوندی بزرگ است که نمیگذارد محبت کم رنگ شود.
هر زر که خالص آید بر یک عیار باشدصد بار اگر در آتش او را بیازمایی
هوش مصنوعی: هر طلا که خالص باشد، در هر شرایطی همان کیفیت و ارزش خود را حفظ می‌کند، حتی اگر صد بار هم آن را در آتش بسنجیم.
ای نور چشم بینا داری فراغت از ماما خوش بدین تمنا دائم که زان مایی
هوش مصنوعی: ای دلی که بینا هستی، از ما رها هستی. ما همیشه از این آرزو خوشحالیم که تو از ما هستی.
گر صحبتت فقیری جوید عجب نباشدبا عشق در نگنجد سلطانی و گدایی
هوش مصنوعی: اگر کسی در صحبتهایش به دنبال فقر باشد، عجیب نیست؛ زیرا عشق نه به مقام و ثروت وابسته است و نه به گدایی و نیاز.
ما را طمع نباشد پرسیدن و عیادتاز زلف خود نسیمی بفرست اگر نیایی
هوش مصنوعی: ما دیگر امیدی به پرسیدن و عیادت از تو نداریم، اگر نمیخواهی به ما سر بزنی، حداقل نسیمی از زلف خود بفرست.
هر کاو به بوی زلفت جان را نمی‌سپارددر جان او نباشد بویی ز آشنایی
هوش مصنوعی: هر کسی که به خوشبو بودن و زیبایی موهای تو اهمیت ندهد و جانش را فدای آن نکند، در واقع در وجود او نشانهای از دوستی و آشنایی به چشم نمیخورد.
ای چون همام شهری افتاده در کمندتزین بند کس نیابد تا جاودان رهایی
هوش مصنوعی: ای کسی که همچون همام، در دام افتادهای، هیچکس نمیتواند از این بند رهایی یابد و در امان بماند.