تناجی
همام تبریزی

شمارهٔ ۵

ای دل که شدی در سر آن زلف به تابدر جایگه خوشی مکن جنگ و عتاب
وی دیده که تشنه‌ای بر آن درّ خوشابگر تشنه‌ای از بهر چه می‌ریزی آب