شمارهٔ ۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی‌های معشوقه‌اش اشاره می‌کند. او از زلف‌های پریشان و لب‌هایش که همچون شکوفه‌های زیبا می‌درخشد، می‌گوید. شاعر باغ زیبای معشوق را به چشم خود تشبیه کرده و شفتالوها را نماد جان و زندگی‌اش می‌داند. در کل، این ابیات سرشار از عشق و زیبایی است.
ای در سر زلف تو پریشانی‌هاخوی لب لعلت شکرافشانی‌ها
هوش مصنوعی: ای زلف تو پر از اغتشاشات و بینظمیهاست و لبهای لعلید به زیبایی و شکوه خود میدرخشند.
در باغ رخت که نزهت چشم من استشفتالوهاست لیتنی جانیها
هوش مصنوعی: در باغی که زیبایی تو مانند نعمت چشم من است، هلوها مانند روح و جان من هستند.