شمارهٔ ۲۰
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر از باد مراغه صحبت میکند و به حال خویشان خود اشاره دارد که پر از درد و غم است. او به یار خود که زلفی پریشان دارد، کنایه میزند و از درد دوری و نادیدن آنها میگوید. دلش مانند دل نازنین آنها مجروح و خونین شده است.
ای باد مراغه حال خویشان خون استوان یار مرا زلف پریشان چون است
هوش مصنوعی: ای باد مراغه، حال خانوادهام بد است و دوست من با موهای آشفته چه وضعیتی دارد؟
خون گشت دلم ز درد نادیدنشانگویی دل نازنین ایشان چون است
هوش مصنوعی: دل من به خاطر نیکی نکردن آنها به شدت دچار درد و رنج شده است، گویی دل زیبا و نازنین آنها چه حالتی دارد.