شمارهٔ ۴۴
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر به وصف لحظه‌ای می‌پردازد که معشوقه‌اش در گرمابه همراه او بوده است. او از زیبایی و درخشش چهره معشوقه‌اش مانند خورشید سخن می‌گوید و در عین حال به زیبایی گلها اشاره می‌کند. شاعر می‌گوید که خورشید نمی‌تواند به زیبایی گلها بیفزاید، زیرا زیبایی معشوقه‌اش فراتر از هر چیز دیگری است.
معشوقه به گرمابه شبی با ما بودما را ز فروغ چهره خورشید نمود
هوش مصنوعی: محبوب در شبی در حمام با ما بود و با نور چهرهاش ما را مانند خورشید درخشان کرد.
گِل بر سر گُل می‌زد و من می‌گفتمخورشید به گِل کجا توانی اندود
هوش مصنوعی: در میان گل و گلاب، برخی بر گل خاک میپاشیدند و من به آنها میگفتم که چگونه میتوان خورشید را با خاک آمیخت و پوشاند.