شمارهٔ ۱۵
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساس شاعر است که در آن از نسبت به کسانی که زیبایی و محبت یار را نمی‌بینند و انتقاد می‌کنند، سخن می‌گوید. شاعر به معشوق خود احترام می‌گذارد و به نوعی نشان می‌دهد که برخی افراد مانند خرگوش، از فهم زیبایی واقعی طبع بی‌خبرند و تنها به انتقاد مشغولند.
ز ذوق یار ملامت‌گران چو بی‌خبرندبه روی دوست چو خرگوش خفته می‌نگرند
هوش مصنوعی: به خاطر شادی و خوشحالی از وجود محبوب، منتقدان و ملامت‌گران همچنان بی‌خبر از این عشق و لذت، به دوست مانند خرگوشی که در خواب است، خیره می‌شوند.