شمارهٔ ۲۲
هوش مصنوعی: شاعر در این بیت به این فکر می‌کند که نیازی به توضیح ندارد، زیرا شعر او به قدری زیبا و گویا هست که خود به خود احساسات و افکارش را منتقل می‌کند. شعر او مانند آبی روان است که به راحتی از دلش بیرون می‌آید و بر زبانش جاری می‌شود.
مرا به فکر چه حاجت که شعر من آبی‌ستکه طبع را ز لبت در دهان همی‌آید
هوش مصنوعی: این بیت به این معناست که شاعر نیازی به نگرانی یا فکر کردن درباره شعرش ندارد، زیرا شعر او به قدری خوب و روان است که به راحتی از دهان می‌ریزد و برای شنونده لذت‌بخش است. شاعر احساس می‌کند که کلمات به راحتی به وجود می‌آیند و نیازی به تلاش زیادی برای بیان آن‌ها نیست.