شمارهٔ ۱۵
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل از درد و رنج عاطفی ناشی از عشق سخن می‌گوید. او به شدت از جدایی و دوری معشوق رنج می‌برد و احساس می‌کند که در این وضعیت نمی‌تواند به زندگی عادی برگردد. عشق او مانند آتش سوزانی است که نمی‌تواند آن را پنهان کند و یادآور می‌شود که هرچه بخواهد از دوری عشقی بگوید، نمی‌تواند از وحشت و درد ناشی از آن فرار کند. در نهایت، او به احساسات آشفته و پریشان خود اشاره می‌کند و از جدایی از دلدارش ابراز نا امیدی می‌کند.
عشقت آمیخت به دل درد فراوانی راریخت در پیرهنم، خار بیابانی را
هوش مصنوعی: محبت تو باعث شد که درد زیاد در قلبم جوانه بزند و این درد را همچون خار بیابانی در لباس من جایی پیدا کرد.
نام پروانه مکن یاد که نسبت نبودبا من سوخته دل، سوخته دامانی را
هوش مصنوعی: به یاد پروانه نباش؛ زیرا من فقط یک دل سوخته دارم و به هیچوجه با گیسوان سوختهات ارتباطی ندارم.
هرچه خواهی بکن، از دوری دیدار مگووحشت آباد مکن خاطر ویرانی را
هوش مصنوعی: هر کاری که میخواهی انجام بده، اما از غم دوری و دیدار حرف نزن تا دلت را خراب نکنی و احساس یأس نکنی.
عشق در دل چه خیال است که پنهان گردد؟پرده پوشی نتوان، آتش سوزانی را
هوش مصنوعی: عشق در دل چه تصوری است که بتوان آن را پنهان کرد؟ نمیتوان شعلهای سوزان را زیر پرده پنهان کرد.
هرکه آسودهٔ خاک است برآید چو سپندآه اگر شرح دهم گرمی جولانی را
هوش مصنوعی: هر کسی که در آرامش خاک آرام گرفته است، در زمان مناسب به مانند سپند (نوعی گیاه آتشین) سر بر میآورد. ای کاش میتوانستم دربارهی شوق و سرزندگی این وضعیت بیشتر توضیح دهم.
نازم آشفتگی عشق که خوش می سازدبخت شوریده سرم، طرّه پریشانی را
هوش مصنوعی: عشق را به خاطر اینکه بخت ناپاک و آشفتهام را خوش میسازد، میستایم، هرچند که خودم دچار بینظمی و پریشانی هستم.
دستم از دامن دلدار جدا ماند حزینچه کنم گر نکنم پاره، گریبانی را؟
هوش مصنوعی: دستم از دامن محبوب جدا مانده است، افسوس که اگر لباسش را پاره نکنم، چه کنم؟