شمارهٔ ۲۱
هوش مصنوعی: این شعر به اضطراب و بلاتکلیفی شاعر اشاره دارد که در محشر دلش آرامش پیدا نمی‌کند و تحت تأثیر عشق و محبوب قرار دارد. شاعر از عدم پاسخ به سوالاتش در مورد عشق گله‌مند است و زندگی‌اش را مانند حبابی شکننده می‌بیند. او می‌خواهد با نوشیدن از جام عشق، به حالت مستی و شادی برسد، زیرا اشک‌هایش به رنگ شور و تلخی در آمده است. در نهایت، نگاه محبوبش به او نوری می‌بخشد که می‌تواند بر درد و تنهایی‌اش غلبه کند.
نمی فتد به دل، از محشر اضطراب مرابه زیر سایهٔ تیغ تو، برده خواب مرا
هوش مصنوعی: نگرانی و اضطراب من از روز محشر به دل نمینشیند، زیرا در سایهی تیغ تو آرام و خوابیدهام.
لب سؤال مرا مهر بوسه، خاموشی ستچرا نمی دهد آن کنج لب جواب مرا؟
هوش مصنوعی: لبی که با بوسه مهرآمیزش سؤال من را بیان میکند، چرا در سکوت به من پاسخی نمیدهد؟
حصار عافیتم، چون حباب، خاموشی ستکشیدن نفسی، می کند خراب مرا
هوش مصنوعی: حصار آرامش من شبیه به حبابی است، که سکون و آرامش در آن وجود دارد؛ اما تنها یک نفس کشیدن می‌تواند همهچیز را خراب کند و به ناامیدی تبدیل کند.
به ساغر نگهی مست کن مرا، ساقیکه اشک شور، نمک ریخت در شراب مرا
هوش مصنوعی: مرا با یک نگاه در دل این نوشیدنی خمار کن، ای ساقی که اشک تلخ چون نمک را در شراب من ریختی.
نظر به سرمهٔ توحیدم آشناست، حزینشکوه ذرّه کند کار آفتاب مرا
هوش مصنوعی: نگاه من به زیبایی و حقیقت توحید آشناست و به همین دلیل، روزی که به من نگریسته میشود، روشنایی و درخشش خاصی پیدا میکند.