شمارهٔ ۴۶
هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی و جذابیت چهره معشوق اشاره دارد و احساسات عمیق عاشق را نسبت به او توصیف می‌کند. شاعر از شرم و زیبایی معشوق می‌گوید که به دل‌ها وحشت می‌آورد و غمزه‌های او مانند دام پرخطر است. همچنین، تأثیر چشمان معشوق را بر روی دلهای عاشقان و زخم‌های ناشی از عشق بیان می‌کند. او به قدرت معشوق اشاره دارد که بر اساس آن، آسمان و زمین تحت تأثیر قرار می‌گیرند. در نهایت، شاعر از احساسات خود در این بزم عاشقانه صحبت می‌کند که نیازی به ساز و نوا ندارد، چرا که غم و شادی در ناله‌های عاشقانه مشخص است.
تا شفقی کرده ای رخ نمکین راگل عرق آلود شرم کرده جبین را
هوش مصنوعی: زمانی که رنگ سرخی همچون شفق بر چهره زیبای تو افتاده است، پیشانیات نیز به خاطر این زیبایی عرق کرده و به نوعی شرمگین است.
وحشت دلهای آرمیده عجب نیستغمزهٔ صید افکنت گشاده کمین را
هوش مصنوعی: ترس و استرس دلهای آرام و بیخبر از خطر، چیز عجیبی نیست؛ چرا که نگاه فریبنده تو چنان است که کمینکنندگان را به دام میاندازد.
کرده خرابات، چشم باده پرستتخاطر پاک هزار گوشه نشین را
هوش مصنوعی: در دل خرابات، چشمان عاشقان باده تو، خاطرات پاک و بی آلایش را برای هزاران گوشه نشین زنده می‌کند.
عرش برین شد زمین،که رفعت کویتقاعده بر هم زد، آسمان و زمین را
هوش مصنوعی: عرش آسمان بر زمین پایین آمد، زیرا عظمت و بلندی مرتبه تو، نظم و ترتیب آسمان و زمین را به هم زد.
من چه حریفم که ازتطاول زلفتمتقیان باختند ملت و دین را
هوش مصنوعی: من چه قدرتی دارم که از دوش زلف تو، انسانهای با تقوا دین و ملت خود را باختند.
دل نشود چون ز تاب رشک گزیده؟مور خط افتاده آن لب شکرین را
هوش مصنوعی: دل چگونه آرام بگیرد وقتی حسادت و تابش عشق، آن را میآزارد؟ مانند مورچۀ ریز که بر لب شیرین خطی افتاده است.
در صف بزم تو نیست حاجت مطربزمزمه گرم است ناله های حزین را
هوش مصنوعی: در محفل تو نیاز به نوازنده نیست، زیرا صدای دلنشین و شاد تو باعث میشود که ناله‌های غمانگیز نیز به زیبایی شنیده شوند.