شمارهٔ ۶۸
هوش مصنوعی: این شعر به وضوح حاوی احساساتی عمیق از عشق و درد است. شاعر از زیبایی و تأثیر چشمان معشوق سخن می‌گوید که موجب سرزنش و غمگینی او می‌شود. او از درد و رنجی که نمی‌داند چگونه سراغش آمده، شکایت می‌کند و می‌گوید که در حالی که سرش بر بالین تیغ است، نمی‌تواند از این حالات رهایی یابد. همچنین به مهارتش در نوشتن اشعار شعر اشاره می‌کند و اینکه این هنر به مانند شمعی است که از آتش نفسانی خود می‌سوزد. شاعر در نهایت به بی‌نیازی‌اش از زلف معشوق و تأثیراتی که این عشق بر دلش می‌گذارد، اشاره می‌کند. کل اثر نشان‌دهنده تلاطم‌ها و احساسات پیچیده‌ای است که عشق و زیبایی می‌تواند به همراه داشته باشد.
تا سرمه کشد چشم ملامتگر ما راغیرت سرپا زد کف خاکستر ما را
هوش مصنوعی: چشم سرزنشکنندهی ما، به قدری زیباست که غیرت ما در برابر آن باقی مانده و ما را از خاکستر بیدار می‌کند.
خوش دردسری می کشم از درد، ندانمبالین ز دَمِ تیغ که باشد، سر ما را؟
هوش مصنوعی: من از درد سختی میکشم و نمیدانم که بالای سرم به خاطر تیغ چه کسی است.
این خامه که چون شمع ز آتش نفسان استرشک پر پروانه کند، دفتر ما را
هوش مصنوعی: این قلم که به مانند شمع از حرارت نفس خود می‌سوزد، باعث حسادت پروانهها به دفتر نوشته ما می‌شود.
بی منّت زلفی، رَوَد از خویش حواسمحاجت به سیاهی نبود لشکر ما را
هوش مصنوعی: بدون اینکه زحمت یا نیازی به موهای سیاهت داشته باشی، حواسم به خودم است و نیازی به کمک از جانب تو ندارم. لشکر ما به تنهایی می‌تواند به راه خود ادامه دهد.
شوری که حزین ، در دل از آن پسته دهان استآرد به سخن، کلک زبان آور ما را
هوش مصنوعی: شوری که حزین در دل خود دارد، از آنجا که در بیان خود آن را به زبان میآورد، حقیقتی است که ما هم با بیان خود به آن اشاره داریم.