شمارهٔ ۷۸ - حزین لاهیجی

دل دریا گهر، سرمایه بخشید ابر مژگان رانماند حسرتی در یاد، مهمان کریمان را

نسیم آشنا کو، تا ز گل بی پرده تر گردم؟نهم چون غنچه تا کی در بغل چاک گریبان را؟

نمک پروردهٔ عشق است، آه سینه پردازمفغان من، دو بالا می کند، شور بیابان را

فریب وعدهٔ وصلی که نقصان لبش گرددچه از سرمایه کم سازد، دل حسرت فراوان را

می نازی که چشم از ساغر دیدار او می زدخمارش می کشد خمیازه بر آغوش، مژگان را

ز شادی بسته می گردد، زبان شکوه آلودمتبسّم گر به زخمم بشکند مُهر نمکدان را

حزین از محرمان بی ادب غیر از سر زلفشکه می گوید به او حال منِ خاطر پریشان را؟