شمارهٔ ۷۷
هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی محبت و تأثیر آن بر زندگی انسان‌ها و زیبایی‌هاست. شاعر به زیبایی‌های طبیعت و دل‌سوزی به حال عشق و دل‌مردگی اشاره می‌کند. او از نازک‌خیالی و آشنایی در محافل صحبت می‌کند و خواستار برقراری ارتباط و هم‌دلی بین افراد است. با اشاره به گلزار و بلبل، تأکید می‌شود که محبت می‌تواند زبانی برای بیان عواطف و آلام باشد. شاعر همچنین به اهمیت زیبایی و عشق در زندگی اشاره می‌کند و آن را تسلی‌بخش دلهای گرفتار در غم و اندوه معرفی می‌کند. در نهایت، اشعار به حالتی از ناامیدی و خجالت تبدیل می‌شود که احساسات عمیق انسان‌ها را تحت تأثیر قرار می‌دهد.
محبّت خون گرمی بخشد این گلبن مثالان رابه فرقم گستراند، سایهٔ نازک نهالان را
هوش مصنوعی: محبت مانند گرمای خون است که به این گلها زندگی میبخشد و سایهی لطیفی را بر روی نهالها میافکند.
در این محفل که ربط آشنایی نسبتی خواهدبه آن موی میان، الفت بود نازک خیالان را
هوش مصنوعی: در این جمعی که ما هستیم، ارتباطی با آن موی نازک و لطیف وجود ندارد، اما ارتباط عاطفی و نزدیکی بین افرادی که خیالهای ظریف دارند، برقرار است.
سرت گردم، میفشان کاکل و رحمی به دلها کنمزن بر هم به بازی، حلقهٔ آشفته حالان را
هوش مصنوعی: به تُو جان دهم، موهایت را پخش کن و با دلها مهربان باش. بیهوده با هم بازی نکن، حلقه افرادی که در آشفتگی هستند را به هم مزن.
به گلزاری که بلبل را نوایی آشنا دادیرسایی ده زبان عجز نالیهای نالان را
هوش مصنوعی: به باغی که بلبل را با موسیقی آشنا کردی، اجازه بده تا فریادهای ناتوانی را بر زبان بیاورد.
به آن دستی که می در ساغر جمشید می ریزیبه وصل قطره ای خوش کن، دل ساغر سفالان را
هوش مصنوعی: با دستی که شراب را در جام جمشید میریزد، دل جامهای سفالی را به وصال یک قطره خوش کن.
زیان ناز خواهد شد نگاه سرمه آلودیتسلّی گر نمایی، خاطر دلهای نالان را؟
هوش مصنوعی: اگر با نگاهی سرشار از محبت و دل‌سوزی به دلهای غمگین بنگری، میتوانی باعث آرامش و تسلی آنها شوی. در حقیقت، نگاه پر از ناز و لطافت تو می‌تواند روح آنها را شاد کند و اندوهش را کم نماید.
درین گلشن حزین ، از خجلت فکر رسای تورسایی بید مجنون شد، سرا پا انفعالان را
هوش مصنوعی: در این باغ غمگین، به خاطر اندیشه شایسته تو، حالت بید مجنون به وجود آمده است که سراپا در حال انفعال است.